Voor niks en om alles!
3 april 2026
Als ik zo’n referentie krijg… dan weet ik precies waarom ik coach ❤️
Na mijn afstuderen, gaf ik één coachtraject weg. Niet vrijblijvend. Welk kosteloos. Samen onderweg 🙏
Tegenprestatie: een referentie… lees 🥲
“Lars heeft de gave om jezelf de tijd ruimte te geven zodat je zelf kunt ontdekken waar je tegenaan loopt. In die ruimte brengt hij met zijn rustige kalme aanwezigheid scherpe vragen in die je spiegelen. Dat geeft jezelf de kans om echt goed zelf te voelen wat je te doen hebt.
Bij de tweede sessie kon ik zelf al patronen blootleggen en er naar handelen. Lars heeft een zeer solide basis en werkt scherp, helder en onderscheidend. Als je een goede coach zoekt heb je hem nu gevonden! “
Wegens succes verlengd! Niet alles van waarde kost geld. Coaching past goed bij die visie.
Daarom geef ik in april opnieuw één coachtraject weg. Voor iemand die voelt dat het tijd is voor een volgende stap.
Ken je iemand voor wie dit passend is? Of ben je zelf nieuwsgierig?
Stuur me een DM
Mooie paasdagen ❤️
"Je moet het wel zelf doen - maar niet alleen!"
2 april 2026
𝐈𝐤 𝐰𝐢𝐥𝐝𝐞 𝐨𝐩𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧… 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐢𝐧𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭. Mijn lijf wilde niet meer. Alles stopte. Een ochtend als alle anderen. Met één verschil: geen geluid, geen beweging, niks. Alsof er ineens een testbeeld verscheen.
Mijn cliënt beschreef haar moment van uitval. Herkenbaar. Ik hoor het vaker. Was er zelf ook ooit.
Ik bleef stil en gaf ruimte.
“Ik snap er niks van. Deed ik iets fout? Ben ik ineens kapot?”
Ze keer naar beneden.
“Dit is zo vreselijk. Ik wil weer gewoon zijn… maar ik weet niet hoe. Ik deed altijd mijn best.”
Tranen.
“Niemand ziet iets aan me. Wat zullen anderen wel denken? Is het oké als het even niet lukt? Want ik wil wel weer verder.”
“𝐃𝐚𝐭 𝐤𝐚𝐧 𝐨𝐨𝐤,” 𝐳𝐞𝐢 𝐢𝐤. “𝐒𝐭𝐫𝐚𝐤𝐬.”
Stilte.
“𝐖𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐛 𝐣𝐞 𝐧𝐮 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠?”
Rust.
En begrip.
Dat het oké is dat ik niet meer kan. Dat het oké is als ik er straks weer ben. En dat ik nooit meer terugval. Dit - nooit - meer.
Tranen.
“Zullen we daar samen aan werken?” “Ja,” zei ze. “Dat wil ik wel.”
𝐒𝐨𝐦𝐬 𝐢𝐬 één 𝐠𝐞𝐬𝐩𝐫𝐞𝐤 𝐠𝐞𝐧𝐨𝐞𝐠.
Verdriet kreeg ruimte. Herstel kreeg richting. Hoop kwam terug.
Lieke werd weer een beetje Lieke.
Wil jij ook ontdekken wat jouw volgende stap is?
𝐎𝐩 𝐀 𝐏𝐥𝐮𝐬 𝐢𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞𝐝𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐞𝐥𝐤𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝.
24 maart 2026
Dus afgelopen vrijdag kreeg ik ook de beurt - naja… een beurt 😏
Hard op de inhoud, zacht op de mens.
Alles op tafel. 𝐁𝐫𝐮𝐭𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐡𝐨𝐧𝐞𝐬𝐭.
Eerst de felicitaties. Mijn diploma. De stap naar De Zakencoach. De eerste coachtrajecten en een dviespraktijk… … die gestaag weer groeit.
Maar daarna kwam de echte vraag:
𝐒𝐧𝐚𝐩𝐭 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐰𝐞𝐥 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐨𝐞𝐭?
Organisatiefilosofie. Adviseur. Coach. Mooi… maar ook vaag toch?
𝐍𝐞𝐞 𝐡𝐨𝐨𝐫:
Ik breng beweging waar het vastzit. In organisaties én bij mensen.
𝐉𝐚𝐣𝐚... 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐭 𝐃𝐎𝐄 𝐣𝐞 𝐧𝐨𝐮 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬?
𝐀𝐥𝐬 𝐚𝐝𝐯𝐢𝐬𝐞𝐮𝐫 help ik bedrijven weer aansluiten op hun markt. Strategie, structuur, financiën, mensen — zodat het weer klopt.
𝐀𝐥𝐬 𝐜𝐨𝐚𝐜𝐡 help ik mensen hun eigen richting terugvinden. Zodat ze niet alleen weten wat ze willen, maar er ook naar handelen.
𝐅𝐢𝐥𝐨𝐬𝐨𝐟𝐢𝐞 is mijn gereedschap. Om los te trekken wat vastzit. En scherp te krijgen wat er echt speelt.
𝐊𝐨𝐫𝐭 𝐠𝐞𝐳𝐞𝐠𝐝:
Ik werk aan zakelijke én persoonlijke ontwikkeling. Zodat helder wordt waar je naartoe wilt — en je het lef ontwikkelt om daar ook echt voor te gaan.
𝐄𝐧 𝐭𝐨𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐝 𝐢𝐤 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐢𝐥. Want wat wij samen ontdekte… was precies wat ik het afgelopen jaar zelf heb gedaan.
Geen theorie. Geen mooi verhaal. Maar iets wat ik zelf heb doorleefd.
𝐏𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐥𝐩 𝐢𝐤 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐛𝐢𝐣.
👉 Weet jij al lang wat je te doen hebt — maar stel je het nog uit?
𝐄𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐬𝐭, 𝐞𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐬𝐩𝐫𝐞𝐤 𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐟𝐰𝐢𝐣𝐳𝐢𝐧𝐠. 𝐙𝐨 𝐬𝐢𝐦𝐩𝐞𝐥 𝐰𝐚𝐬 𝐡𝐞𝐭.
17 maart 2026
Mijn cliënt zat tegenover me. Gefrustreerd. Ik luisterde.
𝐄𝐞𝐧 𝐝𝐫𝐨𝐨𝐦 𝐯𝐞𝐫𝐯𝐥𝐨𝐨𝐠.
Niet zomaar een droom - haar NEXT STEP! Een interimklus die haar op het lijf geschreven was. Precies wat ze nodig had.
De opdrachtgever gaf haar geen ruimte. Ik wel.
𝐅𝐫𝐮𝐬𝐭𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐤𝐰𝐚𝐦 𝐢𝐧 𝐠𝐨𝐥𝐯𝐞𝐧:
“𝘈𝘭𝘴 𝘥𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘩𝘰𝘦 𝘻𝘦 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘰𝘮𝘨𝘢𝘢𝘯…”
“𝘡𝘰’𝘯 𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘬𝘭𝘰𝘱𝘵 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘯𝘪𝘦𝘵?”
“𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯𝘴 𝘪𝘯.”
“𝘋𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘬𝘢𝘯𝘴!”
𝐓𝐨𝐭 𝐢𝐤 𝐯𝐫𝐨𝐞𝐠: “𝐇𝐨𝐞 𝐯𝐨𝐞𝐥 𝐣𝐞 𝐣𝐞?”
Het werd stil. Moe. Verdrietig. Verslagen. De boosheid zakte.
En daaronder zat iets anders: onzekerheid. Want ze was net voor zichzelf begonnen.
𝘋𝘰𝘦 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘭 𝘨𝘰𝘦𝘥?
𝘉𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘨𝘰𝘦𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘨?
Dus gingen we niet terug naar de afwijzing, maar vooruit naar haar verlangen.
𝐖𝐚𝐭 𝐰𝐢𝐥 𝐣𝐞 𝐞𝐜𝐡𝐭?
Vrijheid. Ontwikkeling. Een omgeving waarin ik mezelf kan zijn.
𝐄𝐧 𝐢𝐧𝐞𝐞𝐧𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐞 𝐝𝐞 𝐞𝐧𝐞𝐫𝐠𝐢𝐞.
Ze zag weer wat ze al deed: mensen ontmoeten, bouwen, leren, proberen. Niet perfect. Wel in beweging.
𝐇𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥 𝐛𝐞𝐠𝐨𝐧 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐨𝐦𝐞𝐧.
Soms is één goed gesprek genoeg. Geen traject. Geen etiket. Maar helderheid.
Boosheid werd brandstof.
Twijfel werd richting.
𝐒𝐚𝐫𝐚𝐡 𝐰𝐚𝐬 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐒𝐚𝐫𝐚𝐡.
𝐖𝐢𝐥 𝐣𝐞 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐞 𝐧𝐚𝐚𝐫𝐭𝐨𝐞 𝐰𝐢𝐥𝐭? Mail voor een verhelderend gesprek.
Ben jij ook zo lekker druk met jezelf?
13 maart 2026
Gedachten die rondjes draaien als een hamster in een rad. Ideeën die blijven komen, zonder dat er echt iets in beweging komt.
Niets menselijks is mij vreemd. Ik ken het. 😅 Een zin die mij dan helpt, is deze:
𝐘𝐨𝐮 𝐜𝐡𝐨𝐨𝐬𝐞 𝐰𝐡𝐚𝐭 𝐲𝐨𝐮 𝐝𝐨𝐧’𝐭 𝐜𝐡𝐚𝐧𝐠𝐞.
Voor mij is dat een mantra op momenten dat ik om een beslissing heen blijf draaien. 𝐂𝐨𝐧𝐟𝐫𝐨𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧𝐝 𝐞𝐧 𝐦𝐨𝐭𝐢𝐯𝐞𝐫𝐞𝐧𝐝. Want kiezen is soms oh zo lastig. Maar niet kiezen is óók een keuze.
We fantaseren graag over de zonnige kant:
- Als geld geen rol speelde, dan…
- Als ik opnieuw mocht beginnen, dan…
- Als niemand iets van mij vond, dan…
Maar ondertussen meldt de schaduwkant zich ook:
- Dit kan ik toch niet?
- Dit is nu niet verstandig.
- Dat heeft veel te veel consequenties.
𝐄𝐧 𝐝𝐮𝐬 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐝𝐞𝐧𝐤𝐞𝐧. Voordenken. Nadenken. Overdenken. En weer opnieuw.
𝐃𝐚𝐚𝐫 𝐳𝐢𝐭 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐞𝐦. Want denken over verandering is nog geen beweging. En als je daarin blijft hangen, kies je daar dus óók voor.
𝐖𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐢𝐬 𝐤𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐧 𝐳𝐨 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐥𝐢𝐣𝐤?
Omdat een keuze zichtbaar maakt wie je werkelijk bent. Wat je wilt. Wat je niet meer wilt. Waar je voor staat.
𝐃𝐚𝐭 𝐤𝐚𝐧 𝐬𝐩𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧𝐝 𝐳𝐢𝐣𝐧. Kwetsbaar. Onzeker.
Daar heb je moed voor nodig. Moed om voorbij de schaamte te gaan. Kracht om in beweging te komen. En eerlijkheid om te erkennen wat je diep vanbinnen al weet.
𝐇𝐮𝐥𝐩 𝐯𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐤𝐚𝐧 𝐝𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐩 𝐳𝐢𝐣𝐧. Niet omdat je het zelf niet kunt. Maar omdat je vooruit wilt. Omdat je weigert stil te blijven staan.
Omdat je kiest voor verandering. Kiest voor dichter bij jezelf. Stap voor stap.
𝐇𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧𝐛𝐚𝐚𝐫?
Stuur me een bericht. Dan kijken we waar de beweging weer kan ontstaan.
Afsluiting van mijn studiejaar!
9 maart 2026
Met één duidelijk kantelpunt...
Zonder instructies klom ik op lesdag 8 op een tafel en sloot mijn ogen. Met rustige muziek op de achtergrond voelde ik een zachte aanraking met de woorden: “Laat je maar vallen.’ 😱
Een ervaring van nog geen seconde, die mijn leven lang mee zal gaan. Overgave aan het niet weten. Ik liet me achterover vallen...
... en landde in zorgzaamheid. Zes anderen vingen me op. Met een hartslag van 180 stond ik, lijkbleek, tegen de muur bij te komen.
𝐕𝐨𝐥𝐥𝐞𝐝𝐢𝐠𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐠𝐚𝐯𝐞!
Deze ervaring leidde tot het inzicht, mijn missie als coach. De vraag was niet wat ik moest kiezen, of wat ik wilde worden, of hoe ik dat moest noemen. Mijn missie is een beschrijving van hoe ik in het leven wil staan, hoe ik wil verschijnen in de wereld met de kracht om daarnaar te leven.
𝐈𝐤 𝐥𝐞𝐞𝐟 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐮𝐢𝐭 𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐤𝐥𝐚𝐚𝐫 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐚𝐟 (𝐊𝐢𝐞𝐫𝐤𝐞𝐠𝐚𝐚𝐫𝐝).
Moedig, helder en verbindend. Ik ben wie ik ben en hoef niets mee te worden. Ik leef als een avonturier – vrij en ontwikkelingsgericht. Ik maak keuzen op basis van wat resoneert. Binnen een context waarin ik mezelf kan zijn.
𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐡𝐚𝐧𝐝𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐫𝐤𝐞𝐞𝐫𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞
Mijn afscheid als een nieuw begin. Met een lach en een traan. Een zucht van blijdschap. Ik was erbij... en ga ermee verder
Dank lieve mede studenten 🙏 Dank Dennis Loots, Jeanne van Mierlo - BrightBlue Coaching en Training en dank Alba-academie 🙏
Hallo eerste twee coachtrajecten ❤️
"Wie kiest, wordt gekozen!"
5 maart 2026
Klinkt krachtig. Maar wat als je niet kiest? Misluk je dan?
Of als je steeds iets anders kiest? 😂 Of gewoon niet kiest? Da's ook een keuze! Hoe werkt dat dan?
Wat mij opvalt: 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐚𝐥 𝐬𝐮𝐜𝐜𝐞𝐬𝐯𝐨𝐥𝐥𝐞 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐳𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐭 𝐬𝐨𝐨𝐫𝐭 𝐝𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧.
Achteraf lijkt één heldere keuze hun succes te hebben bepaald.
Wat we minder vaak horen, is het proces dat eraan voorafging. De omwegen. Het twijfelen. De verkeerde keuzes.
𝐒𝐮𝐜𝐜𝐞𝐬 𝐨𝐨𝐠𝐭 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐚𝐟 𝐥𝐨𝐠𝐢𝐬𝐜𝐡. Maar van binnen is het vaak gewoon een zoektocht. Zoals Søren Kierkegaard het zei:
“Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar moet voorwaarts geleefd worden.”
Een scherpe positionering helpt natuurlijk. Als duidelijk is waar je voor staat, begrijpen anderen je sneller.
Maar ook daarin kun je bewegen. Je kunt kiezen — en later opnieuw kiezen.
Misschien is de echte vraag dus niet: 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘪𝘬 𝘥𝘦 𝘱𝘦𝘳𝘧𝘦𝘤𝘵𝘦 𝘬𝘦𝘶𝘻𝘦?
𝐌𝐚𝐚𝐫: 𝐩𝐚𝐬𝐭 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞 𝐨𝐩 𝐝𝐢𝐭 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐦𝐢𝐣?
We zijn immers voortdurend in ontwikkeling, zoals Heraclitus al schreef. We zijn nooit af. We zijn altijd in wording.
In mijn werk zie ik dat vaak terug.
Niet in het vinden van dé juiste keuze voor altijd — maar in het onderzoeken van wat nu klopt. Niet alleen bij coaching - ook bij bedrijfsmatige keuzen.
Dus kies gerust. Twijfel gerust. Verander gerust.
En geniet af en toe een beetje van het proces. 𝐎𝐨𝐤 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐤𝐮𝐧 𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐤𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧
Carnaval. Ik dacht... ik doe es gek!
23 februari 2026
Een week lang geen Linkedin… en mijn lief geen Insta 😱
𝐆𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐚𝐯𝐨𝐧𝐝 𝐥𝐨𝐠𝐝𝐞 𝐢𝐤 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐧.
Oké — fair enough — er waren twee DM’s die ik eerder had willen zien. Daarnaast tientallen meldingen. Die bleken vooral door LinkedIn zelf gegenereerd.
Populaire bijdrages. Profielbezoeken. Een paar verjaardagen en wat 👍 op comments.
Het aantal impressies daalde flink. Was te verwachten. Een pas op de plaats wordt niet beloond.
𝐓𝐨𝐜𝐡 𝐰𝐚𝐬 𝐝𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐰𝐚𝐬 𝐞𝐫 𝐰é𝐥.
Rust. Ruimte. Thuis mijn coachkamer ingericht. Fijn contact met mijn lief. Tijd voor de kinderen. Even pauze van alles.
En toen dacht ik aan een zin van Haemin Sunim:
“𝘞𝘢𝘯𝘯𝘦𝘦𝘳 𝘫𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵, 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘳𝘶𝘴𝘵𝘪𝘨𝘦𝘳 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘨𝘦𝘦𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘦𝘭𝘥𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘦𝘵.”
We verwarren zichtbaarheid met waarde. Activiteit met betekenis. Beweging met vooruitgang.
Soms is stilstaan de meest actieve daad die je kunt stellen. Wat buiten het algoritme valt, is juist van grote waarde. De belangrijkste verschuivingen vinden plaats buiten beeld.
𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐠𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐭𝐮𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠:
"Wie bewuste pauzes inbouwt, kiest actief voor eigen regie. Vertragen is een daad van leiderschap en versterkt autonomie."
De vraag is dus niet: wat kost het je om een week offline te zijn?
De vraag is: wat levert het je op als je het wél doet?
👍 = Ik plan bewust pauzes in 👏 = Ik weet dat ik het vaker zou mogen doen 🫶 = Ik kies deze week één offline moment ❤️ = Rust geeft mij energie 💡 = Mooie reminder 😄 = Ik doe al structureel een digitale detox
Dju! Tis soms best pittig, niet?
13 februari 2026
Super veel ervaring, prachtige plannen… en toch geen resultaat?! 🤯
𝘑𝘦 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘢𝘳𝘵𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘦𝘳.
𝘑𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘦𝘴 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘥𝘰𝘦𝘯!
Je ToDo-list is gevuld, te veel koffie,
een rood oor van het bellen, je agenda lijkt wel een lappen deken...
… van losse afspraken.
Je weet dat business tijd kost.
Je raakt niet in paniek.
Je kent je innerlijke strijd.
𝘌𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩…
Alsof je volbloed paard op stal staat.
Alsof je raceauto de garage niet uit komt. Voor je gevoel sta je stil. Niks werkt!
𝐋𝐞𝐞𝐬 𝐝𝐢𝐭 𝐧𝐨𝐠 𝐞𝐞𝐧𝐬.
En vervang nu ‘je’ door ‘mijn’ / ‘ik’.
😶
𝘏𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘢𝘳? 𝘊𝘰𝘯𝘧𝘳𝘰𝘯𝘵𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥?
𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣 𝐰𝐞𝐥!
Na een intens opleidingsjaar,
schud ik weer aan de acquisitieboom.
Maar er hangt geen laaghangend fruit.
Zaadjes zijn geplant. De oogst komt later. Alles. Kost. Tijd.
En dan begint het gepieker.
Ben ik mijn scherpte kwijt?
Was mijn eerdere succes toeval?
Waarom blijft het stil?
Dit raak niet alleen mijn omzet, maar ook mijn zelfbeeld
Iemand die altijd weet wat hij doet…
Maar nu dus ook zijn twijfels heeft.
𝐖𝐚𝐭 𝐡𝐢𝐞𝐥𝐩?
Een gesprek met een goede vriend.
Iemand die luistert, niet veel meer.
Hier en daar een tip, vooral mezelf horen praten.
Vertrouwen komt terug, nieuwe ideeën ontstaan, energie wordt gevonden. 𝐋𝐚𝐫𝐬 𝐢𝐬 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐋𝐚𝐫𝐬.
“𝘗𝘦𝘳𝘴𝘰𝘰𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘢𝘱 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵 𝘥𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘥 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯, d𝘦 𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘷𝘢𝘴𝘵𝘣𝘦𝘳𝘢𝘥𝘦𝘯𝘩𝘦𝘪𝘥
𝘰𝘮 𝘬𝘦𝘶𝘻𝘦𝘴 𝘵𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘻𝘪𝘫𝘯.”
En soms heb je daar een spiegel voor nodig. 𝐈𝐤 𝐨𝐨𝐤.
Fijne carnaval allemaal!
En als je daarna je eigenheid weer wil vinden…
𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐞𝐦𝐨𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐥𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐚𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐞𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐬𝐬𝐞𝐧𝐝 𝐬𝐭𝐚𝐛𝐢𝐞𝐥
9 februari 2026
Valt jullie dat ook op? Het lijkt wel of emotionele stabiliteit de norm is?
Alsof het iets is wat je nodig hebt. En als het niet hebt iemand je daarbij kan helpen.
#howcanimakethisaboutme 😱
Misschien is dát wel precies waarom het erop lijkt dat er zo weinig van is. Want eerlijk? 𝐕𝐨𝐥𝐠𝐞𝐧𝐬 𝐦𝐢𝐣 𝐯𝐚𝐥𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐬𝐭 𝐦𝐞𝐞.
𝐖𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐰𝐚𝐫𝐫𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐞𝐢𝐭 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐦𝐞𝐭 𝐜𝐨𝐧𝐬𝐭𝐚𝐧𝐭𝐡𝐞𝐢𝐝.
Altijd in balans. Altijd rustig. Altijd beheerst. Maar zo werkt leven niet. En leiderschap al helemaal niet.
Emotionele instabiliteit — schommelingen, twijfel, geraakt worden — is geen tekortkoming. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐢𝐧𝐟𝐨𝐫𝐦𝐚𝐭𝐢𝐞.
Zonder die beweging kun je niet navigeren. Je voelt niet wanneer je bij moet sturen. Je merkt niet wanneer iets schuurt, wringt of aandacht vraagt.
𝐇𝐞𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐞𝐦 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐩𝐚𝐬 𝐰𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐚𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐞𝐢𝐭 𝐝𝐨𝐨𝐫𝐬𝐥𝐚𝐚𝐭
𝐢𝐧 𝐢𝐧𝐞𝐟𝐟𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞𝐟 𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠:
• vermijden
• pleasen
• controleren
• ontploffen
• of juist verkrampen
𝐃𝐚𝐧 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐥𝐩𝐞𝐧𝐝 𝐨𝐦 𝐞𝐫𝐚𝐚𝐧 𝐭𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧. Niet om emoties uit te schakelen, maar om er vaardiger mee om te gaan.
Voor mij is emotionele stabiliteit dus niet: altijd in evenwicht zijn.
Maar: 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭, 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐞𝐥𝐭,
𝐞𝐧 𝐤𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐣𝐞 𝐡𝐚𝐧𝐝𝐞𝐥𝐭.
Komt een man bij de dokter...
5 februari 2026
Zo voelde dat een beetje. Alleen was er niemand ziek. 𝐖𝐞𝐥 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐧𝐝𝐞.
Zoals ik nu. Opleiding afgerond. 𝘖𝘱𝘦𝘯 𝘵𝘰 𝘸𝘰𝘳𝘬!
Dus koffie tijd! 😅
Ik sprak een ervaren ondernemer met een goed verhaal. Die was te lezen op zijn site. Mooie foto erbij. Top!
En toch… ik geloofde het niet helemaal. 𝐈𝐞𝐭𝐬 𝐬𝐥𝐨𝐨𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐚𝐧?
Tijdens de koffie kwam hij los:
- “𝘓𝘢𝘳𝘴, 𝘩𝘰𝘦 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘫𝘪𝘫 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘪𝘳𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦?”
- 𝘡𝘰’𝘯 𝘴𝘵𝘳𝘢𝘵𝘦𝘨𝘪𝘦𝘵𝘳𝘢𝘫𝘦𝘤𝘵… 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘰𝘶 𝘪𝘬 𝘸𝘦𝘭 𝘩𝘶𝘭𝘱 𝘣𝘪𝘫 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘣𝘳𝘶𝘪𝘬𝘦𝘯!
- 𝘋𝘪𝘦 𝘔𝘒𝘉 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘯𝘦𝘮𝘦𝘳𝘴… 𝘩𝘰𝘦 𝘷𝘭𝘪𝘦𝘨 𝘫𝘪𝘫 𝘥𝘪𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬?
𝐓𝐨𝐭 𝐢𝐤 éé𝐧 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠 𝐬𝐭𝐞𝐥𝐝𝐞: “Welke rol had jij altijd op het voetbalveld?” Aanvoerder! Zijn ogen begonnen te stralen. Topsporter geweest. Verhalen genoeg!
De analogie deed zijn werk. Hij zei: “Ik ben niet de clubleiding, ook niet de coach, ik breng ambitie in actie - op het veld - tussen de mensen!”
𝐕𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐯𝐥𝐨𝐠𝐞𝐧.
𝐑𝐢𝐜𝐡𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐤𝐰𝐚𝐦 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠.
𝐎𝐧𝐫𝐮𝐬𝐭 𝐰𝐞𝐫𝐝 𝐞𝐧𝐞𝐫𝐠𝐢𝐞!
Zijn verhaal begon weer te stromen.
𝐁𝐚𝐫𝐭 𝐰𝐚𝐬 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐁𝐚𝐫𝐭
Ik ben geen dokter en hij was niet ziek.
Het leek meer een APK’tje. Kort stilstaan en daarna weer lekker gas geven.
𝐇𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧𝐛𝐚𝐚𝐫?
Dat alles er is — maar je toch nog zoekt? Dat je niet ziek bent, maar wel beter wil worden?
Dan is één goed gesprek soms genoeg.
Geen lang traject. Geen diagnose.
Wel richting.
Dat ik slecht slaap - daar lig ik niet wakker van!
27 januari 2026
Want ja… ik zit momenteel in zo’n fase. Mijn lief trouwens ook.
Ik doe meestal de 𝘕𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘴𝘩𝘪𝘧𝘵: wakker van 0.00 tot 03.00.
Zij meestal de 𝘎𝘳𝘢𝘷𝘦𝘠𝘢𝘳𝘥 𝘴𝘩𝘪𝘧𝘵: wakker van 04.00 - 6.00
𝐃𝐮𝐬: 𝐦𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧
Apple Watch hier, wearable daar.
Grafieken. Scores. Inzichten.
Wat opviel:
- Mijn vrouw scoort uitstekend en voelt zich niet best.
- Ik scoor matig en voel me eigenlijk prima
𝐄𝐧 𝐭𝐨𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐨𝐨𝐟 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭:
Als puber ligt een slechte nacht aan je ouders. Als student was collectief brak bijna een prestatie. Als kind ben je hooguit hangerig.
En nu — midlife — wil ik analyseren en optimaliseren, terwijl beleving en werkelijkheid vrolijk langs elkaar heen lopen.
𝐏𝐞𝐫𝐬𝐨𝐨𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩
Toen kwam het inzicht. Mijn probleem was niet mijn slaap, maar dat ik er een probleem van maakte. Mijn lijf vertelde allang wat er aan de hand was. Voelen. Accepteren. En ernaar handelen.
Moe? Ga op tijd naar bed. Slecht geslapen - accepteer een incidentele gaap. Slechte score? Geen punt!
Voor je het weet lig je dáár weer wakker van. 🤨
Persoonlijk leiderschap gaat over radicale acceptatie van jezelf.
YESS...
GESLAAGD...
dus ik tracteer!
19 januari 2026
Theorie examen gehaald, praktijkexamen goedgekeurd.
Op 6 maart zet ik mijn handtekening 👉 𝐂𝐨𝐚𝐜𝐡 𝐏𝐫𝐚𝐜𝐭𝐢𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐫🥂
Kost wat - heb je ook wat: LVSC, NOBCO, EMCC en CPION geaccrediteerd voor binnen- en buitenland. Dus ik vertrek… 😳
Nee joh… ik wil onderweg als 𝐜𝐨𝐚𝐜𝐡 𝐢𝐧 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐨𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩.
Na ongeveer 60 gesprekken en 30+ reflecties gaven cliënten me terug:
- 𝘑𝘦 𝘩𝘦𝘭𝘱𝘵 𝘮𝘦 𝘰𝘮 𝘮𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘵𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘯. 𝘕𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘥𝘦𝘯𝘬, 𝘰𝘰𝘬 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘶𝘪𝘵𝘦𝘪𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘸𝘪𝘭.
- 𝘐𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘮𝘦 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳, 𝘳𝘶𝘴𝘵𝘪𝘨𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘥𝘶𝘪𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦𝘳 – 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘪𝘷é.
- 𝘉𝘪𝘫 𝘫𝘰𝘶 𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘷𝘦𝘪𝘭𝘪𝘨𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘳𝘪𝘫𝘣𝘭𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯𝘥 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵.
- 𝘑𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘦𝘴 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘫𝘶𝘪𝘴𝘵𝘦 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯, 𝘵𝘦 𝘴𝘱𝘪𝘦𝘨𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘰𝘧 𝘳𝘪𝘤𝘩𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯.
𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐠𝐞𝐥𝐞𝐢𝐝 𝐜𝐥𝐢ë𝐧𝐭𝐞𝐧 𝐛𝐢𝐣 𝐭𝐡𝐞𝐦𝐚’𝐬 𝐚𝐥𝐬:
- richting vinden in werk en leven
- omgaan met twijfel, druk of interne belemmeringen;
- herstel van balans tussen denken, voelen en doen;
- versterking van zelfvertrouwen, moed en autonomie;
- het openen van nieuwe perspectieven op identiteit, ambitie en betekenis.
𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐨𝐦 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐦 𝐝𝐢𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐞 𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧.
👉 Ken je iemand voor wie dit passend is?
👉 Of ben je zelf nieuwsgierig?
𝐈𝐧 𝐟𝐞𝐛𝐫𝐮𝐚𝐫𝐢 𝐠𝐞𝐞𝐟 𝐢𝐤 𝟏 𝐭𝐫𝐚𝐣𝐞𝐜𝐭 𝐰𝐞𝐠! Niet vrijblijvend - wel gratis - samen onderweg 🙏
En wat dacht je? Gek plaatje, toch?
13 januari 2026
Verbaasd me niks! En… heb je ook meteen een oordeel?
𝐈𝐤 𝐳𝐢𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐞𝐥.
Op LinkedIn, maar net zo goed in organisaties.
Eerst is er verbazing over gedrag, resultaten, samenwerking of “de ander”. En vrijwel direct volgt het oordeel. De analyse ligt al klaar.
𝐇𝐞𝐭 𝐝𝐞𝐧𝐤𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐭.
Dat mechanisme kom ik veel tegen in mijn werk. Niet omdat mensen niet wíllen nadenken, maar omdat oordelen comfortabeler is dan onderzoeken.
𝐄𝐞𝐧 𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐞𝐥 𝐠𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐡𝐨𝐮𝐯𝐚𝐬𝐭.
𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐤𝐨𝐬𝐭 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐞𝐬𝐬𝐞𝐧𝐭𝐢𝐞𝐞𝐥𝐬: 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐢𝐧𝐠𝐬𝐫𝐮𝐢𝐦𝐭𝐞.
Want zodra we oordelen:
• bevestigen we wat we al vonden
• sluiten we het gesprek
• en versterken we bestaande patronen
Terwijl echt ontwikkeling iets anders vraagt.
Niet: “Wat doen ze fout?”
Maar: “Hoe is dit zo gegroeid?”
Niet: “Dit werkt niet.”
Maar: “Wat houdt dit systeem in stand?”
Daarom werk ik niet met snelle antwoorden, maar met verdiepende vragen. Met het schorsen van oordelen. Met dialoog die eerst begrijpt voordat ze verbetert.
Niet voor niets luidt de spreuk:
𝐕𝐞𝐫𝐛𝐚𝐚𝐬 𝐮 𝐧𝐢𝐞𝐭, 𝐯𝐞𝐫𝐰𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐮 𝐬𝐥𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬.
Verwondering is geen zwakte. Het is leiderschap. Omdat het denken opent waar het anders zou sluiten. En precies daar ontstaat ruimte voor persoonlijk leiderschap én voor organisaties die weer vooruit durven.
𝐖𝐢𝐥 𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐮𝐢𝐭? Klaar met je vaste patronen? Behoefte aan ontwikkeling? Zoek je een bondgenoot in groei?
Organisatiecultuur? Laten we het vooral simpel houden!
7 januari 2026
Sander Balkenende MSc nodigt in een post uit tot een wekelijkse serie over alle cultuurmodellen. 𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐧! 𝐕𝐞𝐞𝐥 𝐭𝐞 𝐜𝐨𝐦𝐩𝐥𝐞𝐱!
Culturele waarden vormen zich vroeg in ons leven. Die nemen we dus elke dag mee naar ons werk. Maar een organisatie is geen optelsom van die waarden. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐢𝐟𝐢𝐞𝐤𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐞𝐱𝐭 𝐝𝐢𝐞 𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠 𝐬𝐭𝐮𝐮𝐫𝐭.
𝐄𝐞𝐧 𝐨𝐫𝐠𝐚𝐧𝐢𝐬𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐝𝐨𝐞𝐥𝐫𝐞𝐚𝐥𝐢𝐬𝐞𝐫𝐞𝐧𝐝 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠𝐬𝐯𝐞𝐫𝐛𝐚𝐧𝐝.
Het doel komen we er meestal wel uit. Soms is het verouderd of ontbreekt de klik, maar het voortbestaan van de organisatie verbindt individueel en collectief belang.
De echte spanning zit in de 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠. Cultuur ontstaat in gedeelde normen en waarden — en die ontstaan in communicatie.
𝐄𝐧 𝐡𝐢𝐞𝐫 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐬𝐬𝐚𝐧𝐭:
Wie met wie moet, mág en kán communiceren, ligt voor een groot deel vast in de organisatiestructuur. De bekende hark.
Daar gaat het vaak mis:
• Uitvoering en aansturing zijn verregaand gescheiden
• Taken zijn gefragmenteerd
• Overzicht verdwijnt
• Zingeving vervaagt
• Betrokkenheid raakt zoek
𝐆𝐞𝐞𝐧 𝐜𝐮𝐥𝐭𝐮𝐮𝐫𝐩𝐫𝐨𝐠𝐫𝐚𝐦𝐦𝐚 𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐨𝐩𝐥𝐨𝐬𝐭.
𝐁𝐞𝐠𝐢𝐧 𝐝𝐮𝐬 𝐛𝐢𝐣 𝐝𝐞 𝐛𝐫𝐨𝐧.
Is het doel nog helder? Zo niet: werk van visie naar missie, stel doelen en bepaal je strategie.
Ervaren we problemen in de samenwerking?
• Reduceer complexiteit
• Ontwerp logische, hele taken
• Geef mensen invloed op datgene waarvoor zij verantwoordelijk zijn
Dat verhoogt:
• de kwaliteit van de organisatie
• de kwaliteit van het werk
• de kwaliteit van de onderlinge verhoudingen
En pas als cultuur dan nog in de weg zit, is een cultuurprogramma op zijn plek.
𝐌𝐞𝐞𝐫 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐨𝐭𝐞𝐜𝐡𝐧𝐢𝐬𝐜𝐡 𝐡𝐞𝐫𝐨𝐧𝐭𝐰𝐞𝐫𝐩𝐞𝐧?
Ik help bedrijven op de weg van van strategie, naar structuur, naar samenwerking.
Valt dat nou niemand op??
5 januari 2026
LinkedIn-posts over de helende werking van offline gaan. Dat kan toch niet? Ga dan offline.
Post dan niks!
Dat deed ik. Niks. Naja, bijna niks dan.
Wat ik wél deed:
• Weekendje weg met mijn lief ❤️
• Kerst met familie
• AYIL kerstspecial kijken
• Eten met vrienden
• Spelletjes met de kinderen
• Dagje Utrecht met het gezin
• Sporten met mijn puberzoon
• Op tijd de haard aan
• Samen borrelen
• Deepclean van de badkamer
• Nieuwe vaatwasser ingebouwd
• Werkkamer opgeruimd
• Veel (bij)slapen
• Een paar bladzijdes Haemin Sunim
• Fikkie stoken bij -1 ❄️🔥
Wat ik níet deed:
• BTW-aangifte… oeps
• Boekjaar afsluiten
• Praktijkwerkstuk schrijven
• Mijn eigen website bijwerken... inmiddels wel 😉...
Eerlijk? Die laatste vier niet doen was soms best lastig. Wel heel waardevol!
𝐙𝐨𝐚𝐥𝐬 𝐒𝐮𝐧𝐢𝐦 𝐳𝐨 𝐦𝐨𝐨𝐢 𝐳𝐞𝐠𝐭:
"𝘔𝘶𝘻𝘪𝘦𝘬 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘮𝘰𝘰𝘪 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘢𝘧𝘴𝘵𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘯𝘰𝘵𝘦𝘯,
𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘦𝘴𝘱𝘳𝘢𝘢𝘬 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘵𝘦𝘴 𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯,
𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯… 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘳𝘶𝘴𝘵 𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘳𝘶𝘬𝘵𝘦."
Daar hoef je dus niets voor te doen. Alleen iets voor te laten 🙏
Herkenbaar?
Wat doet hij nou weer??
17 december 2025
Die vraag stelde ik mezelf ook. Over mezelf én over Dennis Loots.
De dag na mijn theorie-examen aan de Alba-academie volgde ik bij Spreken als een Baas een training over… je raadt het al 🤪
𝐊𝐨𝐫𝐭 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐠𝐞𝐯𝐚𝐭: 𝐚 𝐛𝐢𝐭 𝐦𝐮𝐜𝐡.
Of beter gezegd: doorschieten in mijn kernkwaliteiten.
Dennis zal daar ongetwijfeld een mening over hebben. Afgelopen jaar was hij mijn docent binnen mijn coachopleiding. Dat is iets totaal anders dan spreken en presenteren voor publiek.
𝐃𝐮𝐬 𝐣𝐚… 𝐰𝐚𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐡𝐢𝐣 𝐧𝐨𝐮 𝐰𝐞𝐞𝐫? Hij verzorgt een ijzersterke training:
• leren door te doen
• bewust uit je comfortzone
• scherpe, directe reflecties
• en upgrades on the spot
𝐑𝐞𝐬𝐮𝐥𝐭𝐚𝐚𝐭? Je vindt je kernboodschap, je staat er, 𝐕𝐀𝐌𝐎𝐒 en pannenkoek!
𝘗𝘚: 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘭𝘢𝘯𝘨 - wel 𝘦𝘯𝘵𝘩𝘰𝘶𝘴𝘪𝘢𝘴𝘮𝘦.
OMdenken als kernkwaliteit
8 december 2025
Ik merk dat anderen behoorlijk vaak in mijn allergie zitten 😱
...
...
...
🧐
🤨
...
...
Dan zal ik wel barsten van de kernkwaliteiten 😜
Wat is jouw grootste allergie?
𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵...
𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯𝘵 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨!
Wanneer de geest tot rust komt...
verandert de wereld mee!
1 december 2025
Ik lees momenteel "De dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt" van Haemin Sunim. Een prachtig boek dat haarscherp laat zien hoe onze binnenwereld voortdurend de toon zet voor hoe we de buitenwereld ervaren.
Sunim beschrijft hoe hij jarenlang dacht dat de wereld een wervelwind was — te snel, te druk, te veeleisend. Tot hij zich realiseerde dat de wereld zelf helemaal niet klaagt, niet rent, niet jaagt. Wij ervaren het als druk, omdat ónze geest druk is. Zijn conclusie is even simpel als confronterend: 𝐚𝐥𝐬 𝐝𝐞 𝐠𝐞𝐞𝐬𝐭 𝐫𝐮𝐬𝐭𝐢𝐠 𝐢𝐬, 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐝𝐚𝐭 𝐨𝐨𝐤.
En dat raakt een kern die ik dagelijks in organisaties tegenkom: frictie tussen de binnenwereld en de buitenwereld.
𝐈𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐤 𝐤𝐢𝐣𝐤 𝐢𝐤 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐢𝐞 𝐭𝐰𝐞𝐞 𝐥𝐚𝐠𝐞𝐧:
- De binnenwereld: overtuigingen, patronen, leiderschap en veerkracht.
- De buitenwereld: de markt, strategie, processen en structuren.
𝘞𝘢𝘯𝘯𝘦𝘦𝘳 𝘥𝘪𝘦 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘭𝘪𝘫𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯, 𝘰𝘯𝘵𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵 𝘸𝘳𝘪𝘫𝘷𝘪𝘯𝘨. 𝘞𝘢𝘯𝘯𝘦𝘦𝘳 𝘻𝘦 𝘸é𝘭 𝘪𝘯 𝘭𝘪𝘫𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯, 𝘰𝘯𝘵𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘭𝘥𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘥𝘢𝘢𝘥𝘬𝘳𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘻𝘪𝘦𝘳.
Ik help ondernemers om die twee werelden te verbinden. 𝐙𝐨𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐮𝐧 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞𝐬, 𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠 𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐬𝐮𝐥𝐭𝐚𝐭𝐞𝐧 niet worden ingehaald door ruis, maar 𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐫𝐢𝐜𝐡𝐭𝐢𝐧𝐠, 𝐫𝐮𝐬𝐭 𝐞𝐧 𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐩𝐭𝐞.
Wil je weten hoe dit er in jouw organisatie uit kan zien? Neem daar dan de tijd voor ❤️🙏 en stuur een bericht.
49 jaar. Feest! 🥳
17 november 2025
Of zoals mijn moeder zou zeggen: “Je begint aan je 50e levensjaar.” Onder de 20 voelt dat stoer. Daarna… neemt het effect wat af. 😉
Toch heeft deze verjaardag wél gewicht. 𝐁𝐢𝐣𝐧𝐚 𝐯𝐢𝐣𝐟𝐭𝐢𝐠. Op of over de helft?
Niemand die het weet. Wat ik wél weet: steeds meer tijd gaat naar wat mij echt vervulling brengt.
Tijd in goede gezondheid is het enige échte schaarse goed. Verbinding met fijne mensen is het belangrijkste.
𝐅𝐮𝐧 𝐟𝐚𝐜𝐭𝐬 𝐝𝐢𝐭 𝐣𝐚𝐚𝐫:
• Gecertificeerd praatjesmaker geworden (organisatiefilosofie is vet!).
• Een wijncursus gevolgd — tja, 𝘮𝘦𝘯 𝘰𝘧 𝘢 𝘤𝘦𝘳𝘵𝘢𝘪𝘯 𝘢𝘨𝘦.
• Een afgestudeerde superjuf thuis.
• Start van de coachopleiding bij de Alba-academie in april.
• Een WK Dansen in Blackpool meegemaakt (als begeleider, dat was beter 😅).
• Veel familytime, rust, sport en gezond eten.
• En ja… de kerstbomen staan al. Twee zelfs. Omdat het kan. 🎄❤️🎄❤️
𝐄𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐫𝐤 𝐝𝐚𝐧?
Het was een mooi jaar. Aan de slag bij 9 organisaties: van strategietrajecten tot implementatie van nieuwe structuren, van trainingen tot individuele begeleiding, van opstarten tot verkoopvoorbereiding, van werving & selectie tot veranderkundige ondersteuning.
Daarnaast schreef ik 29 blogs met 86.000 impressies en 19.700 bereikte leden. Zo gaaf! ❤️
En tussendoor de coachopleiding: 11 lesdagen, intervisie, supervisie, ruim 40 gesprekken, reflecties en een stevige boekenlijst. Categorie 𝘣𝘦𝘻𝘪𝘯𝘵 𝘦𝘦𝘳 𝘨𝘦 𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯𝘵, maar wát een waardevolle toevoeging voor mijn werk.
Eind december rond ik het allemaal af.
In één keer slagen — dat is het plan. 🤓
𝐃𝐚𝐚𝐫𝐧𝐚? Vanaf januari sta ik er goed op voor mijn “tweede helft”.
Wat ik het liefst doe? Organisaties begeleiden in verandering.
Van strategie naar structuur. Van team naar individu. In samenhang of los van elkaar.
Toekomstgericht. Mensgericht. Praktisch. En altijd in beweging.
Zal ik? Na ja, Fuck it...
27 oktobert 2025
Iets posten over de verkiezingen is best tricky. Ik vind er van alles van — en irriteer me aan het uitvergroten van eigen standpunten waar nuance ontbreekt.
𝐄𝐧 𝐢𝐧𝐞𝐞𝐧𝐬 𝐤𝐥𝐢𝐤𝐭 𝐞𝐫 𝐢𝐞𝐭𝐬.
Iets waarvan ik hoop dat het anderen aan het denken zet. Iets waarvan ik hoop dat het helpt, als je morgen het rode potloodje in je hand hebt.
𝐊𝐨𝐦𝐭-𝐢𝐞!
Wat horen we in de aanloop naar de verkiezingen?
Rechts vs. links, sociaal vs. conservatief, huizen bouwen of natuur behouden, mensen erbij of juist grenzen dicht, korte vs. lange termijn — en ga zo maar door. Iemand neemt zijn standpunt in: je bent vóór of tegen. Waar of niet waar. Basta.
Dichotoom denken noemen we dat. Denken in tegenstellingen of tweedelingen.
Super praktisch als je een samenleving of organisatie wilt begrijpen.
Maar gevaarlijk als je vergeet dat die tweedelingen samen het geheel vormen.
𝐎𝐧𝐳𝐞 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐥𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐦𝐯𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟.
Dat was vorige week al zo en ook vorige maand.
En dat zal ook ná de verkiezingen zo blijven. We gaan — ongeacht de uitkomst — altijd samen verder.
Het zit al in het woord: 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧&𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧.
Dus stem met je hoofd én met je hart.
De kleur van het potloodje is al goed. ❤️ Peace out 🙏
Met het gezin naar Disneyland Parijs
22 oktobert 2025
…zakelijk aftrekbaar? Da’s toch een sprookje, of niet dan?
Op dag 8 van mijn opleiding aan de Alba-academie oefenden we met de 𝐃𝐢𝐬𝐧𝐞𝐲 𝐒𝐭𝐫𝐚𝐭𝐞𝐠𝐢𝐞:
🎈 De Dromer laat je fantasie de vrije loop bij het bedenken van nieuwe doelen.
🧱 De Realist maakt die doelen stap voor stap concreet.
🔍 En de Criticus helpt met scherpe, constructieve feedback.
Een superkrachtige coachtechniek om vanuit eigen kwaliteiten naar een gewenste situatie toe te werken. En ja, als coach moet je ’m natuurlijk ook zelf ervaren.
𝐄𝐫𝐯𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠𝐬𝐠𝐞𝐫𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐥𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐞𝐦𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐝𝐚𝐭: ik heb meteen een reisje geboekt voor het hele gezin. BAM! 🚀
En met drie pubers heb je vanzelf een Dromer, een Realist én een Criticus bij je:
Pap/Mam: "Mag ik van die Mickey-oortjes? Ik wil NIET over de kop 🤨 Die Avengers-ride is zooo gaaf 🥰 Als we nu via de Crush Coaster lopen dan… Kan ik hier ergens plassen? Ik ga NOOIT meer in de Tower of Terror na het eten 🤢 70 minuten wachten is echt té lang. Ik wil een Mickey-koekje. Da’s te duur, die kost €5,20?? Iedereen loopt steeds voor mijn voeten! Zullen we met de loopband naar de auto. Morgen doe ik andere schoenen aan… 😣"
Dus zeg nou zelf: was deze vakantie zakelijk aftrekbaar of niet? 😅
𝐖𝐞𝐥𝐤𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐝𝐫𝐢𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐣𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭 — 𝐝𝐞 𝐃𝐫𝐨𝐦𝐞𝐫, 𝐝𝐞 𝐑𝐞𝐚𝐥𝐢𝐬𝐭 𝐨𝐟 𝐝𝐞 𝐂𝐫𝐢𝐭𝐢𝐜𝐮𝐬?
PS: Credits aan Bert van der Meer BB voor de inspiratie — geen fiscaal advies, wél een glimlach. Volgen!
En toen liet ik me achterover vallen…
6 oktobert 2025
… ingehouden adem, volledige overgave. 100% vertrouwen op iets wat je niet weet. Onomkeerbaar. Tintelingen van de spanning, in één zucht naar een onvergetelijke ervaring…
Dood-eng! Dood en dood eng… wat zeg ik: écht doodeng om je vanaf een tafel, met je ogen dicht, achterover te laten vallen. Zonder instructies. Zonder iets te weten. Alleen geroezemoes om je heen, zachte muziek en gedempt licht.
Lesdag 8 van de opleiding aan de Alba Acadmie stond in het teken van ‘omgaan met weerstand’. Onze trainer Dennis Loots vroeg: “Wie wil een mooie ervaring met je onbewuste?” Mijn staartje kwispelde en ik stak als eerste mijn vinger op.
Door de weerstand heen - dat was het. Volledige overgave aan het niet weten. Super intens! Zes medecursisten vingen me op. Ik landde in zorgzaamheid. Met een hartslag van 180 stond ik, lijkbleek, tegen de muur bij te komen. Een ervaring van nog geen seconde, die mijn leven lang mee zal gaan.
Wat ik leerde?
Diep respect voor zij die door hun eigen weerstand heen gaan - aan de andere kant van de weerstand ligt de beloning - het onbewuste wordt bewust.
📣 𝐈𝐤 𝐬𝐭𝐚 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐨𝐯𝐞𝐧!
24 september '25
Lache spreuk natuurlijk - een dubbele bodem én een kern van waarheid. Het woord hierarchie komt uit het Grieks: hieros = heilig & archē = oorsprong, leiding/heerschappij. Vrij vertaald betekend hiërarchie: (𝐡𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐞) 𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐝𝐞 𝐛𝐫𝐨𝐧.
Het idee van een hogere, bijna sacrale orde. Daar is tegenwoordig veel discussie over. Hiërarchie als iets onaantastbaars, iets dat van boven komt. Maar… 𝐝𝐫𝐚𝐚𝐢 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐨𝐦, 𝐝𝐚𝐧 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐬𝐬𝐚𝐧𝐭.
𝐃𝐞 𝐌𝐨𝐝𝐞𝐫𝐧𝐞 𝐒𝐨𝐜𝐢𝐨𝐭𝐞𝐜𝐡𝐧𝐢𝐞𝐤
Vanuit sociotechnische principes ontwerp je hiërarchie juist vanuit de werkvloer naar boven.
Vraag je af: "Welke voorbereidende, regelende en ondersteunende taken heeft iemand nodig bij deze uitvoerende functie?"
Waarom? 𝐃𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐧𝐯𝐥𝐨𝐞𝐝 𝐨𝐩 𝐝𝐚𝐭𝐠𝐞𝐧𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐢𝐣 𝐨𝐟 𝐳𝐢𝐣 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐭𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐢𝐬.
Dat werkt in de praktijk verrassend goed:
• meer betrokkenheid
• meer eigen verantwoordelijkheid
• meer zingeving in werk
Dan wordt hiërarchie niet zozeer iets opgelegds, maar iets wat we heel bewust ontwerpen. Dan draag je het samen en komt het vanuit de bron.
Een organisatiestructuur met onderaan de DGA/ het MT en daarboven uitvoerende functies. 𝐃𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐥𝐝 𝐮𝐢𝐭𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐢𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭. 𝐎𝐧𝐳𝐞 𝐯𝐚𝐤𝐢𝐝𝐢𝐨𝐭𝐞𝐧 ❤️ Dat noemen we A Plus Organisatieadvies ook wel het frietzak-model 😉
Een interessante post? Ik hoop het wel!
22 september '25
Ik wordt de laatste tijd veel getriggert door het woord hoop. Want we hopen wat af. En ik bedoel dan niet op zijn Brabants… [voor de goed verstaander] 🤣 We herkennen ze allemaal wel:
- Ik hoop dat het meevalt/ goed komt.
- Ik hoop dat je gelijk hebt.
- Ik hoop het wel/ niet.
- Laten we het hopen.
- Hoop doet leven.
Het is van alle tijden. In de Griekse mythe van Pandora’s doos blijft na alle rampen alleen hoop over. Dat roept de vraag: is hoop een geschenk of juist een laatste illusie?
Filosofen hebben er zo hun eigen kijk op. Een greep:
- Nietzsche: hoop is het ergste kwaad, omdat het het lijden alleen maar verlengt.
- Bloch: hoop is de motor voor verbeelding en verandering.
- Deleuze: hoop maakt afhankelijk van de toekomst; worden en verlangen brengen beweging in het nu.
De rode draad lijkt te gaan over onze verhouding tot de toekomst. Wat doe je NU om de toekomst vorm te geven.
Niet passief, zodat het een praatplaatje blijft. Juist actief - zodat er iets in gang wordt gezet. En daar kan ik wel wat mee.
Een paar standaard uitspraken in een nieuw perspectief:
- Hoop op betere samenwerking is pas waardevol als je vandaag begint met anders communiceren.
- Hoop op meer eigenaarschap vraagt om ruimte geven aan initiatief – niet morgen, maar nu.
- Hoop op verandering wordt pas krachtig als je zelf een eerste stap zet.
- Hoop op meer betrokkenheid, krijg je als je de mensen ook echt betrekt
- Etc.
✨ Op die manier is hoop geen illusie. Het is een startknop. Een motor. Een vonk die verandering voedt – mits je hem omzet in daden. Dat is precies wat we bij A Plus organisatieadvies graag doen. Een visie omzetten in acties - continu verbeteren als ‘way of life’ - met elkaar.
YES! Ik ben een amateur ❤️
1 september '25
Wie kent ‘m niet, het imposter syndroom? Dat stemmetje dat fluistert:
• “Straks merken ze dat ik dit eigenlijk niet kan.”
• “Ik hoor hier niet thuis.”
• “Anderen overschatten mij.”
Iedereen is wel eens onzeker. Ik ook.
Maar wat helpt? Leren van anderen. Want ervaring is niet wat je meemaakt, maar wat je ervan hebt geleerd (Aldous Huxley).
🔄 𝗩𝗮𝗻 𝗲𝗿𝘃𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝘀
Een ervaringsdeskundige blijft vaak bij het verhaal. Deskundig word je pas als je ervaring omzet in inzicht. En dát weer deelt.
❤️ 𝗗𝗼𝗲 𝗺𝗶𝗷 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗺𝗮𝘁𝗲𝘂𝗿
Wist je dat amateur komt van het Latijn amator: minnaar, liefhebber? Een amateur heeft liefde voor zijn vak. Wordt geraakt door pareltjes, baalt van gepruts, maar blijft leren — puur uit passie.
🚀 𝗚𝗲𝗱𝗿𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘃𝗮𝗸𝗶𝗱𝗶𝗼𝘁𝗲𝗻
Bij A Plus Organisatieadvies zie ik dat elke dag: mensen die krankzinnig veel liefde voor hun vak hebben. Amateurs in de mooiste betekenis van het woord. En precies daarom geen last hebben van het imposter syndroom: zij leren, groeien en komen tot actie. 𝗖𝗼𝗻𝘁𝗶𝗻𝘂 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗲𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 ‘𝘄𝗮𝘆 𝗼𝗳 𝗹𝗶𝗳𝗲’.
Zelf verslind ik álles over bedrijfskunde en persoonlijke ontwikkeling. Daarin ben ik een vakidioot. En jij?
Ga jij de uitdaging aan?
25 augustus '25
De eerste nachtvorst is al geweest, las ik. Nou, ik hou mijn zomergevoel graag nog even vast. Ik ga namelijk heel goed op rust, warmte, buiten leven, gezelligheid. Best een uitdaging met die valse herfst…
… en dat is meteen een mooie spiegel: hoe gaan we om met die uitdaging?
𝗭𝗲𝗹𝗳𝗿𝗲𝗳𝗹𝗲𝗰𝘁𝗶𝗲: 𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗹𝗸𝘂𝗶𝗹
In mijn opleiding aan de Alba-academie staat zelfreflectie centraal. Een goede coach kent ook zichzelf. Ik ontdekte dat ik kan bouwen op mijn kernkwaliteiten: empathie, doorzettingsvermogen en doelgerichtheid. Onder druk sla ik door en stap ik in mijn valkuil. Dan word ik drammerig, maak ik allerlei lijstjes om niks te vergeten, sluit ik me af om mijn doelen te bereiken. 𝗛𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝗯𝗮𝗮𝗿?
𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝘄𝗲 𝗱𝗼𝗼𝗿𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝘁𝗲𝗻
Ons brein grijpt onder druk terug naar wat we kennen. Routines. Alleen: te veel van hetzelfde schiet door. Wat normaal een kwaliteit is, vliegt uit de bocht. Dweilen met de kraan open – en dat frustreert jezelf én je omgeving.
𝗗𝗲 𝗯𝗮𝗹𝗮𝗻𝘀𝗽𝗼𝘀𝘁
De oplossing ligt niet in méér van hetzelfde, maar in 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘃𝗮𝗻 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀.
Voor mij betekent dat: loslaten, overgave, acceptatie en hulp vragen.
En opvallend genoeg: zodra ik dat bij mezelf of mijn oefencliënten benoem, komt er ruimte. Vanuit dit inzicht, ontstaat opluchting en 𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝗲 𝗲𝗻𝗲𝗿𝗴𝗶𝗲..
… 𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗮𝗽𝗿𝗶𝗹 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗹𝗲𝗻𝘁𝗲
Dat geldt ook voor de herfst-blues. Hou op met lijstjes om dat vakantiegevoel langer vast te houden. Stop met virtueel nog langer in je hangmat te blijven liggen.
Kijk eens naar een leuk vakantiehuisje voor in de herfstvakantie. Eentje waarbij je buiten kunt wandelen en samen tot laat bij een kampvuur kan zitten. Zet daar je kwaliteiten maar op in - dat wordt het een heerlijke herfst.
“Zomer in de zomer en in april weer lente…” zong #HuubvanderLubbe - precies kerel!
𝗪𝗶𝗹 𝗷𝗶𝗷 𝗼𝗼𝗸 𝗷𝗲 𝘂𝗶𝘁𝗱𝗮𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗮𝗮𝗻? - Stel jezelf onderstaande vragen:
- Wat wensen anderen je toe?
- Wat bewonder jij in anderen?
- Wat mis je soms in jezelf?
📣 “𝗜𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝘁𝗷𝗲… 𝘃𝗮𝗮𝗸?”
25 juni '25
Alex Kamman belde me gisteren. Met feedback.
Want bij A Plus Organisatieadvies zijn we graag 𝗕𝗿𝘂𝘁𝗮𝗹𝗹𝘆 𝗛𝗼𝗻𝗲𝘀𝘁:
Zacht voor de mens, hard op de inhoud. Alles kan op tafel.
Het was mijn beurt. 🥴
Hij sprak oud-collega’s en mijn zichtbaarheid op LinkedIn kwam ter sprake.
En tja, ze vroegen zich af: “𝗠𝗼𝗲𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗻𝗼𝘂 𝘇ó 𝘃𝗮𝗮𝗸?”
Die opmerking kwam binnen, omdat het me confronteerde met iets ouds in mezelf: Volg ik mijn hart — ook in 𝗽𝗹𝗮𝗶𝗻 𝘀𝗶𝗴𝗵𝘁?
⸻
Ik deel hier op LinkedIn, omdat ik iets te zeggen heb.
Over werk. Over hoe we organiseren. Over hoe het óók kan.
Soms ingewikkeld, soms met een knipoog. Maar altijd 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗱𝗲𝗹𝗲𝗻.
En 𝗼𝗺 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗲 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻 met mensen die óók willen denken, voelen, handelen — met aandacht.
En Alex? Die wilde zeker verbinden. Geen twijfel over 🙏
𝗪𝗮𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗿𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗲 𝗼𝗽?
De moed om mijn hart te blijven volgen — ook als iedereen dat kan zien! Want dát is waar ik voor sta.
👀 𝗗𝘂𝘀 𝗶𝗸 𝗯𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝗱:
🔹 Durf jij je hart te volgen, ook als je dat soms kwetsbaar maakt?
🔹 Is zichtbaarheid dan ooit té veel?
🔹 Hoe ga jij om met feedback die je raakt?
Leergang Organisatiefilosofie
Tijdens de opleiding schreef ik dit gedicht als onderdeel van de MuseumOpdracht. In mijn eerste spreekopdracht sloot ik ermee af en...
Op veler verzoek... naja... een paar dan ❤️🙏
Side note...
22 juni '25
Zoals hiernaast duidelijk wordt, heb ik een andere kijk op het schrijven van Dan Martell.
Blijkbaar heb ik een punt - want mijn comment onder zijn artikel is steeds verwijdert. 🤔
Hoor ik er nu dan helemaal bij?? 😂
𝗕𝘂𝘀𝘁𝗲𝗱!
Connection arises when we examine our thinking about our thinking. Loosely translated – a philosophical mindset.
In recent post, Dan Martell describes polarities – a desirable and an undesirable view on leadership. He might describe leadership in a soft and social way, but in doing so, he reinforces binary thinking. Dan Martell gets it – and the entire leadership industry doesn’t? Really?
What the world truly needs is real connection:
𝗮 𝘀𝗵𝗮𝗿𝗲𝗱 𝘃𝗶𝘀𝗶𝗼𝗻 𝘁𝗵𝗮𝘁 𝘄𝗲 𝗰𝗮𝗻 𝗯𝘂𝗶𝗹𝗱 𝘁𝗵𝗲 𝗳𝘂𝘁𝘂𝗿𝗲 𝗼𝗻 – 𝘁𝗼𝗴𝗲𝘁𝗵𝗲𝗿. 🙏❤️
Because let’s be honest – the tip of the iceberg can’t exist without what’s beneath the surface, and vice versa:
👉 You’re a real leader when you can admit you were wrong.
👉 The better you listen, the smarter you become.
👉 And that gives you the clarity to shape a vision.
👉 And when you know you matter, you can show your team that they do too.
👉 Teach your team to proudly own the trust they’ve earned – it inspires others to do the same.
Nou doettie het weer??
21 juni '25
Deze ochtend las ik een rake post van Leon Schaepkens over eigenaarschap in organisaties. Hij prikt door de illusie heen van managementcontrole als voorwaarde voor eigenaarschap: “Vertrouwen is goed, controleren is beter” leidt vaak juist tot minder betrokkenheid.
Leon zet daar een ander perspectief tegenover: eigenaarschap ontstaat waar verbinding, autonomie en gezamenlijkheid de ruimte krijgen.
𝗜𝗸 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁: 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗸𝗮𝗻𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳𝗱𝗲 𝗺𝗲𝗱𝗮𝗶𝗹𝗹𝗲...
De zoektocht naar harmonieus samenleven is al duizenden jaren oud. De oude filosofen wisten het al: regels, vrijheid en verantwoordelijkheid zijn onafscheidelijk met elkaar verbonden. Alles is context [Inge Mink kan daar alles over vertellen].
Ik moest denken aan een boek over evolutionaire psychologie [MisMatch 2016] van Mark Van Vugt en Ronald Giphart. Afhankelijk van ‘de klus’ wezen onze voorouders de beste leider aan - de rest volgde om te helpen. Wie niet wilde leiden, liep het risico op straf. Samenleven betekende: taakverdeling, verantwoordelijkheid, controle én sancties.
Ook Thomas Hobbes (1588–1679) had daar een helder idee over. In zijn sociaal contract leveren mensen een deel van hun vrijheid in, om zo een grotere vrijheid (veiligheid, orde, rust) terug te krijgen. Maar: wie zich niet aan de afspraken houdt, moet daar de consequenties van dragen.
𝗗𝘂𝘀: 𝗶𝘀 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗿𝗼𝗹𝗲 𝗽𝗲𝗿 𝘀𝗲 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗯𝗿𝗲𝗸 𝗮𝗮𝗻 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗲𝗻? Of is het een onmisbaar onderdeel van gedeeld eigenaarschap?
Anyway. Genoeg gedacht. Ik neem mijn verantwoordelijkheid en ga met eigenaarschap even in de zon zitten.
Peace-out 🙏
En toen was het stil...
20 juni '25
Mijn eerste optreden als organisatiefilosoof sloot ik af met een zelfgeschreven gedicht, geboren tijdens de opleiding tot organisatiefilosoof.
Een zaal met dertig mensen. Warm. Nog twintig minuten te ‘vullen’. Ogen die van links naar rechts schoten. Een enkeling fluisterde zacht iets…
Stilte. Rust. Ruimte. Vertwijfeling. Aarzeling.
Ik heb het nog nooit gedaan…
Toen me werd gevraagd of ik wilde spreken voor een clubje ondernemers dacht ik meteen, doen! Ik stond vaker op podia en sta als adviseur vaker voor een groep. Mezelf presenteren als organisatiefilosoof voelde als een avontuur: spannend en leuk.
De opzet was eenvoudig: samen filosoferen over organisatiekunde. #Learning by doing# Filosoferen kun je leren.
De lessen helder:
👉 Onderzoek het denken over je denken
👉Onderzoek verschillende perspectieven
👉Stel het vanzelfsprekende ter discussie
👉 Let op je taal - daarin liggen je aannames verscholen
Missie geslaagd?
Ja, zou Kierkegaard kunnen zeggen - durven is jezelf worden.
Heidegger zou eraan toevoegen: sta open voor mogelijkheden, dan kun je je verhouden tot het onbekende.
De stilte werd doorbroken door een eerste vraag. Wat volgde was een mooie groepsdiscussie. En nieuwe inzichten:
🔹 Wat heeft de wereld nodig? Rust. Ruimte. Verbinding.
We kunnen het tempo van de wereld steeds moeilijker bijhouden en dat leidt tot vervreemding.
🔹Waar ben ik goed in? Het bieden van andere perspectieven.
Eerst begrijpen, dan begrepen worden - dát herstelt de verbinding.
🔹𝗪𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗼𝘂 𝗶𝗸 𝘃𝗮𝗻? Echt contact!
Eerst met jezelf, dan met de ander.
In mijzelf komen filosofie, bedrijfskunde en persoonlijke coaching steeds meer samen. Mijn rol als 𝗯𝗲𝗱𝗿𝗶𝗷𝗳𝘀𝗼𝗽𝗳𝗿𝗶𝘀𝘀𝗲𝗿 verdiept zich.
Waarom dan?
17 juni '25
Pubers doen het automatisch: 5 keer waarom vragen.
“Leg je je telefoon weg?” – Waarom?
“Omdat het eten klaar is.” – Waarom?
“Omdat ik gekookt heb.” – Waarom?
“Ik wil graag samen eten.” – Waarom?
“Omdat ik dat belangrijk vind.” – Oh...
Ze zijn net kleine 𝐀𝟑-𝐩𝐫𝐨𝐣𝐞𝐜𝐭𝐜𝐡𝐚𝐫𝐭𝐞𝐫𝐬, maar dan hangend op de bank. Compleet intuïtief gebruiken ze de bekende 5 Times Why-techniek uit lean: steeds doorvragen tot je bij de kern van het probleem bent.
𝐌𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐫𝐬
Dat is precies de bedoeling van die techniek. Pas als je de ware oorzaak snapt, kun je iets wezenlijks verbeteren.
Er is nog een bedrijfskundige parallel met deze 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘯𝘴𝘤𝘩𝘢𝘱𝘱𝘦𝘳𝘴 𝘰𝘱 𝘴𝘯𝘦𝘢𝘬𝘦𝘳𝘴. Niet zelden eindigt hun ‘waarom-storm’ bij jouw 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐧𝐚𝐦𝐞𝐬.
(“Omdat ik dat belangrijk vind. Puber: Tjah, dat is toch echt jouw probleem!”)
𝐄𝐧 𝐢𝐧 𝐨𝐫𝐠𝐚𝐧𝐢𝐬𝐚𝐭𝐢𝐞𝐬?
Daar gebeurt het net zo. We richten ons op structuren, processen, systemen, maar vergeten te kijken naar ons eigen aandeel.
𝐃𝐮𝐬 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐭𝐢𝐩 𝐛𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐧𝐯𝐮𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐣𝐞 𝐀𝟑-𝐜𝐡𝐚𝐫𝐭𝐞𝐫:
✔️ Gebruik de 5 times why
✔️ Wees net zo vasthoudend als een puber
✔️ En wees bereid jezelf tegen te komen
Verandering begint waar de analyse ophoudt: 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟.
De Spaghetti-methode
14 juni '25
Ik las over Leon Schaepkens' aanpak van veranderen. Een mooi perspectief, met eigenlijk veel overeenkomsten met klassieke methoden. Analyse, stappenplan, iteratief werken… klassiek, maar in moderne taal. Holacracy, agile, lean – het klinkt anders, maar vaak is het gewoon een ander muziekstijl voor hetzelfde liedje.
Vanuit een filosofisch oogpunt is dat niet erg. Filosofen kiezen geen kant. Ze onderzoeken manieren van kijken. Hiernaast een paar gedachten:
👉 𝐈𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐦𝐞𝐭𝐡𝐨𝐝𝐢𝐞𝐤 𝐤𝐞𝐧𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫- 𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐝𝐞𝐥𝐞𝐧. Ze zijn allemaal pogingen om om te gaan met een wereld die continu verandert. Controle hebben we nauwelijks. Keuzes maken we wel. En die hebben invloed.
Filosofen letten ook op taal. Waarom noemen we het eigenlijk verander-management?
👉 Moeten we eigenlijk wel ver-anderen? Of is het eerder 𝐯𝐞𝐫-𝐳𝐞𝐥𝐯𝐞𝐧 – worden wie je bent?
👉 Kun je überhaupt iemand anders veranderen? Of is het altijd een keuze 𝐯𝐚𝐧 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧𝐮𝐢𝐭?
👉 En dat ‘management’… komt van manus (Latijn voor hand). 𝐌𝐚𝐧𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐞 𝐡𝐚𝐧𝐝 𝐳𝐞𝐭𝐭𝐞𝐧.
Misschien is verandermanagement dan vooral: leren omgaan met jezelf. Zelfbeheersing. Zelfonderzoek. Leren leven met wat er is – inclusief de neiging om te willen verbeteren.
En dan kom ik uit bij hoe Leon Schaepkens een veranderproces omschrijft: een beetje klooien, een beetje prutsen. Zoals spaghetti op je bord. Niet recht, beter met saus, voeding voor het leven.
De cirkel is weer rond (Panta rhei) en gelukkig niet vierkant
Ik? Hulp nodig? Neej joh...
13 juni '25
In mijn opleiding tot Coach Practitioner aan de Alba-academie ging het over de eerste stap in coaching: het feit dat iemand hulp vraagt.
Die stap lijkt klein, maar is allesbepalend. Met meer gelaagdheid en diepgang ervaarde ik de kracht ervan: de moed om een probleem te erkennen én tegelijkertijd de wil om er iets aan te doen.
Schaamte of trots kunnen in de weg zitten. Dan helpt omdenken. Hulp vragen is niet opgeven, 𝗵𝗲𝘁 𝗶𝘀 𝘄𝗲𝗶𝗴𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝗼𝗽 𝘁𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻!
Vorige maand herlas ik The 7 Habits of Highly Effective People van Stephen Covey. Toen viel het kwartje: naast weigeren om op te geven is hulp vragen ook een teken van kracht en effectiviteit. Alle 7 gewoonten raken eraan:
1️⃣ Wees Proactief: je neemt verantwoordelijkheid en kiest bewust voor beweging.
2️⃣ Begin met het einddoel voor ogen: je focust op het grotere doel, niet op je ego.
3️⃣ Belangrijke zaken eerst: je richt je tijd en energie op wat er écht toe doet.
4️⃣ Zoek naar de Win-Win: Samen sterker. Hulp vragen versterkt zowel de relatie als het resultaat.
5️⃣ Eerst begrijpen, dan begrepen worden: Je stelt je open voor andere perspectieven. Je luistert om te leren.
6️⃣ Creëer synergie: Hulp vragen opent de deur naar creativiteit, samenwerking en collectieve wijsheid.
7️⃣ Houd de zaag scherp: Hulp vragen is ook zelfzorg. Het is investeren in persoonlijke ontwikkeling en balans.
Bij alle bedrijven waar ik namens A Plus Organisatieadvies kom, begint het met een hulpvraag. Een eerlijk gesprek. Een probleem dat wordt benoemd. De wil om er iets aan te doen. Een verlangen naar verbetering. En elke keer opnieuw zie ik: dat vraagt moed.
Dus: voor al die mensen die de eerste stap zetten — 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗸𝗮𝗻𝗷𝗲𝗿𝘀.
De cultuur-verandering?
11 juni '25
"Die plannen we komende dinsdag om 12.00 uur" jaja... 🤣
Voor de duidelijkheid: cultuur = gedeelde normen en waarden!
> Hoe delen we die normen en waarden in organisaties? In de samenwerking met onze collega’s.
> Waar leggen we die samenwerking grotendeels vast? In de organisatiestructuur 😱
> Waarom beklijven de meeste cultuurprogramma’s niet? Omdat die programma’s niets doen aan de organisatiehark die bepaalt wie met wie samenwerkt.
Als bedrijfswetenschapper herken ik de zelf-saboterende werking van structuren. Niets ten nadele van cultuurprogramma’s, de sleutel ligt vaak dieper.
𝗧𝗶𝗽𝘀 𝗼𝗺 𝗲𝗰𝗵𝘁 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝘁𝗲 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝗰𝘂𝗹𝘁𝘂𝘂𝗿𝗼𝗺𝘀𝗹𝗮𝗴:
✅ Kijk niet alleen naar gedrag, maar naar wat het gedrag organiseert.
✅ Focus op een heldere verdeling van uitvoering en aansturing.
✅ Bundel taken, zodat iemand kan beïnvloeden waar hij/zij voor verantwoordelijk is.
Zo reduceer de complexiteit van je organisatie en hoef je minder de controleren. Systemen en structuren worden dan ondersteunend aan de gewenste cultuur — niet andersom.
Dé crux bij het verhogen van effectiviteit, efficiency en wendbaarheid!
𝗛𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗷𝗲 𝗱𝗶𝘁 𝘀𝗽𝗮𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴𝘀𝘃𝗲𝗹𝗱 𝘁𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝘀𝘁𝗿𝘂𝗰𝘁𝘂𝘂𝗿 𝗲𝗻 𝗰𝘂𝗹𝘁𝘂𝘂𝗿? Wil je samen gestructureerd werken aan je cultuuromslag 💪
BAM! Gevallen.
04 juni '25
Naja, ik niet — maar het kabinet. Als ik de (sociale) media een beetje volg, had iedereen het zien aankomen. We weten waaraan het ligt, waar het naartoe moet, wie deugde en ook zeker 𝘄𝗶𝗲 𝗻𝗶𝗲𝘁.
𝗞𝗔𝗕𝗔𝗔𝗟!
En dát is precies wat me de laatste tijd zo opvalt: het luidruchtige gevecht om aandacht. Schreeuwerigheid als strategie om jouw unieke plekje op te eisen. Over bereikte doelen, unieke diensten, maatschappelijke zorgen, Europa… Alles en iedereen lijkt steeds harder te gaan roepen.
A Plus Organisatieadvies
In mijn mooie clubje A+ zijn we soms óók luidruchtig. Onze maandelijkse inspiratiedagen beginnen al man-huggend met flauwekul en gelach. Daarna… rust. Aandacht. We luisteren, stellen vragen, lachen, geven feedback. Alles mag op tafel: twijfels, verlangens, projecten, successen, omzet, vakanties. Waarom? Omdat we om elkaar geven. En dat uit zich in 100% aandacht.
𝗗𝗲 𝗔 𝘃𝗮𝗻 𝗔𝗮𝗻𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁
In mijn opleiding aan de Alba-academie tot Coach Practitioner ervaar ik wat aandacht écht is: er zijn voor een ander, luisteren, accepteren, contact maken, authentiek zijn.
Dan ontstaan die kostbare momenten die je bijblijven. Daar heb je overigens geen coach diploma voor nodig — alleen aandacht. Of het nu privé of zakelijk is: aandacht leidt tot verbinding.
🤫 𝗦𝘀𝘀𝘀𝘀𝘁…
Door al het geschreeuw heen zie ik vooral één ding: we leven in roerige tijden. En juist daarom hebben we elkaar nodig. Echte verbinding begint met luisteren naar elkaar. Misschien gaat dan jouw waardevolle stem ook niet verloren in het kabaal. En komen we dan samen... en verder. Écht verder. Win-win.
Over twee weken luidt ik met mijn A Plus collega's de zomer in met een BBQ. Een inspiratiedag met een hapje, ook een win-win!
𝗪𝗮𝘁 𝗱𝗲𝗻𝗸 𝗷𝗶𝗷? 𝗪𝗮𝗮𝗿 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗱𝗮𝗻 𝗔 𝘃𝗮𝗻 𝗔 𝗣𝗹𝘂𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿?
- De A van Aandacht?
- De A van Aaaah, ik verbrand mijn vingeres?
- De A van Alles moet op?
- Of de A van…
Laat je horen 😉
Iets heel anders...
27 mei '25
Over een paar weken mag ik spreken voor een clubje ondernemers. Alleen al de uitnodiging ademde nieuwsgierigheid naar organisatiefilosofie. En zoals dat bij mij werkt, begint het dan te borrelen…
Een greep uit de inspiratie van de afgelopen dagen:
> De post van Ben Kuiken: over hoe verwarring ontstaat als je het vanzelfsprekende ter discussie stelt… 🤔
> De repost van Andrea Pierik: waarin verwarring juist ruimte bracht om los te komen van patronen 🙏
> Mijn eigen reflectie na de DISC-post [https://lnkd.in/ebag2U_C]: dat organisaties oneindig veel complexer zijn dan welk model dan ook 😌
> De les van Martijn Verspeek over 'spreken' terwijl hij me een warmtepomp verkocht: puur op het podium staan = niet voorbereiden, maar aanwezig zijn ❤️
> Sandra Van Kolfschoten over tussenruimte: een plek van rust te midden van turbulentie en chaos, waar inzichten kunnen ontstaan om vastgeroeste patronen te doorbreken.
𝗧𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲
Juist in deze roerige tijden van economische onzekerheid, polarisatie, oorlogen en decibel-politiek zijn dat waardevolle lessen. Ze helpen om stil te staan bij wat we denken, en vooral: 𝙝𝙤𝙚 we denken. Misschien kunnen we er zo nog wat chocolade maken…
Zelf duik ik nu nog even die tussenruimte in…
Om te ontdekken hoe ik een groep ondernemers kan helpen hun denken over organisatiekunde open te breken. Niet met pasklare antwoorden. Maar met ruimte. Vertraging. En nieuwe perspectieven.
En zoals dat tegenwoordig hoort, mijn CTA 😉
👉 𝗪𝗮𝘁 𝘇𝗼𝘂 𝗷í𝗷 𝘄𝗶𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗿𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗶𝗸 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗮𝘁𝗶𝗲𝗳𝗶𝗹𝗼𝘀𝗼𝗳𝗶𝗲?
Namasté 🙏❤️
Moet iets waar zijn om van waarde te zijn?
20 mei '25
Ik moet iets bekennen… daags na het kritische item bij Lubach over DISC-tests had ik een teamdoorlichting gepland – jawel, op basis van zo’n test. 😱
Wááát? Gebruik jij die testen zelfs na je specialisatie in onderzoeksmethodologie aan de Radboud University?
𝗘𝗰𝗵𝘁 𝘄𝗮𝗮𝗿?
Ja, zelfs mét kennis van validiteit en meetfouten zet ik ze in. Is de theorie bewezen? Nee. Is de afname 100% zuiver? Ook niet. Is het dan complete onzin? Nee, dat 𝗼𝗼𝗸 niet.
De discussies waren pittig. Voor- en tegenstanders kwamen scherp uit de hoek. Overtuigingen botsten, argumenten vlogen heen en weer. Als filosoof neig ik niet naar uitersten. Een filosoof onderzoekt het denken over het denken – en dat geeft mooie inzichten bij de gevoerde discussies.
𝗘𝗲𝗻 𝗸𝘄𝗲𝘀𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗮𝗻 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗽𝗲𝗰𝘁𝗶𝗲𝗳!
We gebruiken in het dagelijks leven van alles wat niet per sé ‘waar’ of wetenschappelijk bewezen is. Sommige mensen putten moed uit een kastanje in hun broekzak. Anderen lezen hun horoscoop, slikken collageen tegen rimpels, vinden richting in religieuze boeken of dansen bij volle maan. Is dat allemaal objectief waar? Niet echt. Helpt het mensen? Soms wel.
𝗪𝗮𝗮𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗲𝗻 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗲.
Veel filosofen hebben zich uitgesproken over het verschil tussen waarheid (wat is) en waarde (wat zou moeten zijn, of wat goed is). Friedrich Nietzsche stelde dat onze waarheidsopvattingen vaak geworteld zijn in onze waarden. Bij zowel voor- als tegenstanders van DISC zag ik dezelfde drijfveren: de wil om te helpen, om het goede te doen, en om het goed te doen.
𝗗𝗮𝗮𝗿 𝘇𝗶𝘁 𝗱𝗲 𝗰𝗿𝘂𝘅. Een DISC-test kan waardevol zijn – mits goed toegepast. Maar stevige conclusies trekken op basis van één model kan schadelijk zijn. Dat geldt overigens voor álle tests en modellen. En ook voor drastische levenskeuzes op basis van je horoscoop 😉
Moet je zulke tools dan bij het grof vuil zetten? Misschien. Maar let op: als je je kastanje weggooit, verlies je niet alleen het discutabele nut, maar ook de potentiële waarde.
𝗙𝗿𝗶𝘀𝘀𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗸.
Gebruik een test als hulpmiddel. Onderzoek samen waar de waarde zit. Dat houdt het vizier open, de uitkomsten bruikbaar en geeft perspectief voor de toekomst. Mijn afspraak met het team ging goed. Ze gaan met hernieuwde inzichten verder op hun weg.
𝗣𝗿𝗲𝗰𝗶𝗲𝘀 𝗱𝗶𝘁 𝗶𝘀 𝘄𝗮𝘁 𝗳𝗶𝗹𝗼𝘀𝗼𝗳𝗶𝗲 𝗸𝗮𝗻 𝗱𝗼𝗲𝗻: 𝘃𝗲𝗿𝗳𝗿𝗶𝘀𝘀𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗽𝗲𝗰𝘁𝗶𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗯𝗿𝗲𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱𝗽𝘂𝗻𝘁𝗲𝗻.
👉 Wil jij ook een frisse blik op je organisatie? Ik hoor het wel... ☕️
Natuurlijk organiseren?
30 april '25
Vakantie! Een leuk huisje in een natuurlijke omgeving, of nou ja…. zo wil de uitbater het doen overkomen. Hekjes langs de percelen, elk huisje hetzelfde terrasje met dezelfde BBQ. Het ritme van de paaltjes op het strandje markeren de erfafscheiding. Toch dreigde het zandkasteel van onze kinderen bijna ten prooi te vallen aan het buurmeisje dat zomaar over ons strandje wandelde 😱
𝗚𝗼𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗿𝗲𝗴𝗲𝗹𝗱?!
Ons natuurhuisje is bijna Tayloristisch ingericht: voorspelbaarheid, efficiëntie en beheersbaarheid voorop. Alles strak georganiseerd, zodat we écht van de natuur kunnen genieten. Daar trok het buurmeisje zich alleen niks van aan 🤣
Ik herken dit ook bij organisaties. Structuren en processen domineren. Alles is ingericht op controle en voorspelbaarheid. Hiërarchieën, KPI’s, procedures – het werkt perfect, totdat er iemand ‘jouw strandje op wandelt’.
𝗡𝗮𝘁𝘂𝘂𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗼𝗺𝗴𝗲𝘃𝗶𝗻𝗴!
De Franse filosoof Edgar Morin sprak over de noodzaak van denken in complexiteit. Volgens hem moeten we systemen niet alleen beheersen, maar vooral 𝙗𝙚𝙜𝙧𝙞𝙟𝙥𝙚𝙣 𝙖𝙡𝙨 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣𝙙𝙚 𝙜𝙚𝙝𝙚𝙡𝙚𝙣. Interactie, toeval en aanpassing zijn net zo belangrijk als planning en controle.
Organiseren kan dan worden gezien als het scheppen van voorwaarden waarin mensen kunnen handelen, samenwerken en initiatief nemen. Mét structuren, maar structuren die in verbinding staan met hun omgeving. Net als in de natuur: daar zijn volop patronen en regels, maar niets staat los van het geheel — en alles past zich voortdurend aan.
𝗢𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗲𝗿𝗲𝗻!
Toch lijkt organiseren in veel bedrijven vooral te draaien om grip houden op ‘de business’. Maar zonder wendbaarheid wordt natuurlijk reageren op verandering bijna onmogelijk. En verandering is nou net de enige constante.
Dus besloten de kinderen maar samen met het buurmeisje te gaan bouwen aan het zandkasteel. Da’s uiteindelijk veel leuker. ☀️🪣🏝️
𝗞𝗮𝗻 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘄𝗲𝗹 𝘄𝗮𝘁 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲𝗿? Ik denk graag met je mee… ☕️
Ceci n’est pas un philosophe
13 april '25
Mijn lieve A Plus-collega’s zien mijn enthousiasme als ik spreek over organisatie filosofie. Ook zij merken dat een filosofische benadering kan helpen om organisatievraagstukken op te lossen. Maar… hoe leg je dat goed uit?
Onder-zoeken
Het Oudgriekse woord philosophía betekent letterlijk: liefde voor de wijsheid. Het gaat niet om slim zijn, maar begrijpen en verklaren wat we waarnemen. Een filosoof verwondert zich en stelt fundamentele vragen over wat we als vanzelfsprekend beschouwen. Filosofen kijken onder het oppervlakte, ze onder-zoeken!
Waarom is dit relevant voor organisaties?
Simpel! We worden steeds meer uitgedaagd om anders na te denken over onze organisaties. Denk aan de CSRD-regelgeving of wetgeving over duurzame inzetbaarheid. Dan komen andere vragen naar voren, zoals:
- Waarom doen we dit eigenlijk zo?
- Wat vinden we belangrijk, en waarom dan?
Anders denken, kijken, praten
Precies dát is wat filosofie doet. Al wat als vanzelfsprekend wordt geacht, stelt een filosoof ter discussie. Is dat makkelijk? Nee, helemaal niet. Helpt het om nieuwe wegen te ontdekken? Absoluut!
Hoe dan? Drie tips:
‘Ceci n’est pas un philosophe’ is een knipoog naar het schilderij van Magritte. Het plaatje is een plaatje, het is geen filosoof. Zoals ik zelf ook geen organisatiefilosoof ben. Het is één van de rollen die ik af en toe aanneem. En dat kun jij ook 🥳
✅ Speel met taal: het object (de filosoof) is niet het plaatje (dat is een tekening) en ook niet het woord (dat is slechts een klankverwijzing)
✅ Onderscheidt schijn en werkelijkheid: is iets een probleem of vinden we het een probleem?
✅ Wees je bewust van interpretatie: een lekkage is meestal een probleem, mist je loodgieter bent 🤣
Wil je ontdekken hoe organisatiefilosofie jouw organisatie vooruithelpt?
Organisatie-filosofie is voor DOENERS!
12 maart '25
Ja ja, vast wel… maar wat kun je er nou eigenlijk mee? Nou, heel wat! Meestal helpt het als ik voorbeelden geef van organisatievraagstukken die door middel van de filosofie opgelost worden.
𝗣𝗮𝘁𝘀, 𝗯𝗼𝗲𝗺, 𝘄𝗲𝗴 🪄
Oplossen is dan meteen een mooi woord. Vaak wordt er bedoelt dat een probleem verdwijnt. Maar is dat wel zo? Een beetje zoals suiker in je koffie doen. Het probleem (een straffe bak) ziet er na de suiker precies hetzelfde uit, maar smaakt wel een stuk beter. Je koffie verdwijnt niet, het verandert.
OrganisatieFilosofie kun je zien als suiker in je koffie. Door op een filosofische manier naar je vraagstukken te kijken, vormen problemen zich om tot situaties waarbij je weer in actie kunt komen.
Twee voorbeelden:
✅ Zo was er een medewerker, die zo glad was als een aal in een potje snot. Die moesten we kaderen! Alleen vecht een gekaderde aal kei hard voor zijn vrijheid. We besloten richting te geven in doel en tijd en gaven vrijheid om het eigen pad te kiezen. Er leek niks verandert, maar we konden wel verder!
✅ Mijn baas is net een clown?! Hij lacht alles weg en maakt er een puinhoop van. Dat raakt me, ik kan zo niet functioneren, ik lig er wakker van, kun je me helpen? Vraag: ”Als je baas een clown is, waarom ga je dan steeds naar het circus?” Het inzicht dat je zélf kiest, dat je ook andere keuzen kunt maken, gaf rust in de situatie en nieuwe energie om eraan te werken. Ook hier leek niks verandert, maar we konden wel verder.
𝗧𝗲𝗴𝗲𝗻 (𝗽𝗮𝗿𝗮) 𝗱𝗲 𝗱𝗼𝘅𝗮 (𝗱𝗲 𝗵𝗲𝗲𝗿𝘀𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗼𝗽𝗶𝗻𝗶𝗲)
Zo zijn er vele voorbeelden waarbij filosofisch denken helpt om anders te kijken naar je problemen. Zoals suiker in de koffie. Er verandert iets, je ziet het niet, je kunt wel weer verder. Daarom is filosofie eigenlijk voor DOENERS die hulp kunnen gebruiken om weer verder te kunnen.
Dat filosofie voor DOENERS is, klinkt paradoxaal. De meeste mensen die ik spreek zien het als een vorm van denksport. Echter, goed ingezet helpt het om in actie te komen en daar hou ik wel van. Goed nadenken en dan in actie komen! Want veranderen is een kwestie van doen 💪 Wil je ontdekken hoe het jouw organisatie vooruithelpt?
Pap, ik ga filosofie studeren!
28 februari '25
Tja, hoe zou ik zelf reageren als een van mijn kinderen zich in de wijsbegeerte zou willen verdiepen? Als telg uit een bouwfamilie met 20jr+ ervaring in de maakindustrie vind ik het ook wel lekker als ik begrijp wat je ergens mee kan. Simpel gezegd, brengt het brood op de plank? Als iemand me kan vertellen waar die nieuwe filosofiefabriek uit de grond wordt gestampt, hoor ik het graag 😇
Nuttig of van waarde?
Nut en waarde zijn belangrijke thema’s in de filosofie. Nut verwijst meestal naar de bruikbaarheid van iets om doelen te bereiken. Dat meten we bijvoorbeeld in efficiency, effectiviteit of voordeel op enigerlei manier. Waarde verwijst meestal naar iets intrinsieks. Een betekenisgeving van binnen uit, zoals vriendschap of muziek, die in zichzelf van waarde kunnen zijn.
Betonnen zwemvesten?!
Eén van de belangrijkste lessen van LEAN Manufacturing is dat uiteindelijk de klant de waarde bepaald. Meestal ligt de focus van LEAN op het reduceren van verspillingen in het voortbrengingsproces van je product of dienst. Nut en waarde zijn echter aan elkaar verbonden. Je zal maar goed zijn in de productie van betonnen zwemvesten. Dan scoor je hoog op efficiency en effectiviteit, alleen de waarde vanuit een breder klantperspectief… tjah…
Is organisatiefilosofie nuttig?
Grappig genoeg is het stellen van de vraag naar het nut van organisatiefilosofie een goede reden om ermee te beginnen. Vele dingen hebben geen nut op de manier zoals we er in deze tijd met elkaar over zijn gaan denken. Het heeft echter wel waarde! En misschien is de zoektocht naar het nut van alle dingen wel een veroorzaker van je problemen 🤔
Aan de gang!
Ik ontdekte dat filosofen eigenlijk ‘doeners’ zijn. Veel klassieke filosofen legden de nadruk op het filosofisch leven. Practice what you preach: het goede voorbeeld geven, zeggen wat je denkt en doen wat je zegt. Dit vanuit de gedachte dat dingen pas anders gaan, als je dingen ook echt anders aanvliegt, oppakt en uitspreekt.
Daar hou ik van. In bedrijven ga ik graag aan de slag en verrijk ik mijn adviezen met filosofische inzichten. Lekker praktisch, zodat je meteen de waarde kunt ervaren. En het nut.
Hoe mijn kinderen nut en waarde aan elkaar verbinden, is aan hen. Mijn liefde is in ieder geval onvoorwaardelijk.
Samen een filosofisch boompje opzetten?
In Vino Veritas
18 februari '25
Daar zit je dan, bij een wijncursus. Men of a certain age schiet dan steeds door mijn hoofd. Maar ook woman of a certain age, want ik ga samen met mijn lief. De cursus die we volgen is bedoeld om te leren en te proeven. Drinken doe je maar ergens anders, zegt de cursusleiding. 🤣
𝗩𝗶𝗻𝗼-𝘀𝗼𝗳𝗶𝗮
Filosofen schreven ook over wijn. Plato zag in wijn een middel om elkaar beter te kunnen begrijpen en diepere waarheden te ontdekken. Aristoteles bespreekt in zijn ethiek over matigheid en het vermijden van extremen. Hij was vast meer van het proeven. Nietzsche vond wijn enerzijds een symbool van levenskracht. Anderzijds vond hij ongegeneerd drinken een vorm van verzet tegen conventies. Nou… proost Friedrich!
𝟭𝟬𝟬 𝗱𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗼𝗿𝗹𝗼𝗴 🍇
Symboliek vond ik in de 100-dagen-oorlog, het rijpingsproces van de druif. Het gaat over de schil, het vruchtvlees en de pitjes. Een rijpe schil geeft mooie kleuren en aroma’s. Rijp vruchtvlees geeft een mooie balans in sap en suikers en rijpe pitjes zorgen voor smaakvolle tanines. Het is de kunst om na 100 dagen met een juiste balans in voeding, zon en rust een heerlijke druif te kunnen oogsten.
𝗢𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗮𝘁𝗶𝗲𝘃𝗶𝗻𝗼𝗹𝗼𝗴𝗶𝗲
En toen ging mijn organisatievinologisch hart sneller kloppen. We leven in een tijd van technologische en maatschappelijke versnelling. Ons levenstempo gaat omhoog. We proppen steeds meer, in steeds minder tijd [Hartmut Rosa]. Ook wijnmakers hebben hier last van. Ze werken kei hard om het eindresultaat na 100 dagen te beïnvloeden. Niet onterecht, het effect van een slechte druif is gigantisch. Om er nog iets van te maken stijgen de kosten tijdens het productieproces (gisting, rijping, menging, botteling) enorm. Daarnaast corrigeert de markt in een slecht wijnjaar genadeloos. Kosten + en omzet - … een ramp!
Dus tijdens die 100 dagen doen wijnmakers echt álles voor een goede rijping! Precies daar zit het probleem. Rust is niet-DOEN, of beter gezegd, iets doen zonder iets te doen. Vanuit rust komt de beste oogst. Daar zit de interne strijd. Een interne oorlog tussen doen en iets laten. En werkt het bedrijfsmatig niet ook zo? We springen van het ene project in de andere, leggen de lat steeds hoger en stellen doelen steeds weer bij. Nemen we wel voldoende de tijd voor de rijping in je organisatie?
𝗣𝗿𝗼𝗼𝘀𝘁 🍷
Stilstand is achteruitgang zeggen we wel vaker, maar dat ligt er maar net aan wat je doet als je even stilstaat. Moeten de benen niet af en toe op tafel? Neem even rust en sta stil bij wat je aan het doen bent of wat je bereikt hebt. Geef de mensen in je organisatie de rust en ruimte om te rijpen. Ik zeg: wijntje erbij - niet om te proeven of te drinken, maar om te genieten. Proost!
Samen een filosofisch boompje opzetten?
Calvin and Hobbes
7 februari '25
Och, wat moest ik daar vroeger toch veel om lachen. Een ca. 6-jarige slimneus die de gekste avonturen beleefde met zijn knuffel Hobbes. Alles was mogelijk. Hobbes kwam zelfs tot leven als er geen grote mensen in de buurt waren. Volledige vrijheid. Prachtig!
𝗧𝗵𝗼𝗺𝗮𝘀 𝗛𝗼𝗯𝗯𝗲𝘀
Ik moest aan Calvin denken toen ik me verdiepte in politiek filosoof Thomas Hobbes. Hij stelde halverwege de 17de eeuw dat vrijheid moet worden gezien als de afwezigheid van externe obstakels die een individu verhinderen om te doen wat hij wil. Wat nieuw was in die tijd, was dat hij stelde dat die vrijheid alleen kon worden geborgd door het maken van onderlinge afspraken.
Hij noemde dat een sociaal contract. Afspraken beschreven hoe een deel van de vrijheid werd opgegeven in ruil voor veiligheid en orde die de overgebleven vrijheid borgde. Daarvoor zijn ook afspraken nodig over een controlerende macht en handhaving. Pas dan bereik je stabiliteit, vrede en vrijheid.
𝗔𝘂𝘁𝗼𝗻𝗼𝗺𝗶𝗲 𝗶𝗻 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸
Bedrijfsmatig lijkt het wel alsof we soms doorslaan in onze behoefte aan autonomie in ons werk. De maatschappelijke trend van individualisering en autonomie zijn een logisch gevolg van onze welvaart. Niks mis mee ook.
In bedrijven hebben we echter met elkaar een klus te klaren. De drang naar autonomie en zelfstandigheid kan leiden tot gebrek aan samenwerking, eilandjes vorming, onbegrip, etc. Juist dat belemmert medewerkers in hun werk. Hoe vaak horen we niet dat het niet nakomen van afspraken nummer één frustratie is in het werk.
Hier kunnen we leren van Thomas Hobbes. Het sociaal contract kunnen we uitleggen als alle regels, procedures en werkafspraken die ons in staat stellen zelfstandig onze taak uit te voeren in lijn met de gezamenlijke doelen. Juist die beperkende kaders geven de bewegingsvrijheid om succesvol te kunnen zijn in je werk.
𝗕𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝗹𝗶𝗷𝗻𝘁𝗷𝗲𝘀 𝗸𝗹𝗲𝘂𝗿𝗲𝗻
Dit principe is actueler dan ooit overigens. De veranderlijkheid van onze maatschappij vraagt om creativiteit en gemeenschapszin. Door samen afspraken te maken, consequenties te bespreken en controle uit te oefenen behouden we onze vrijheid. Zie het als een mooie dans. Als twee danspartners geen afspraken maken, staan ze steeds op elkaar tenen.
En Calvin en Hobbes hadden ook kaders. Letterlijke kaders, want het was een stripboek. Zolang de tekenaar binnen de lijntjes kleurde, was alles mogelijk.
Samen een filosofisch boompje opzetten?
Dit gaat nergens over!
31 januari '25
Mijn eindopdracht voor de Leergang Organisatiefilosofie was twee weken geleden. Nu was mijn vrouw aan de beurt! Ook zij had een eindopdracht. Of beter gezegd haar eindpresentatie na twee jaar voor de klas als zij-instromer in het basisonderwijs.
Precies 1 uur stond gepland voor de presentatie én de verdediging van haar portfolio. Aangezien een eindpresentatie altijd spanningen oproept probeerde we al pratende de zenuwen wat te bedaren. Want wat verandert er nou eigenlijk na dat uur?
Oké, het hebben van een lesbevoegdheid is belangrijk. Zonder die bevoegdheid zit mijn superjuffie gewoon weer thuis. Maar het bouwen aan haar vaardigheden gebeurde in de afgelopen twee jaar. Daar doet dat uur niets aan af.
Dus er verandert wel iets, maar eigenlijk ook weer niets. Het is er al.
𝗡𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗶𝘀 𝗽𝗮𝘀 𝗶𝗲𝘁𝘀, 𝗮𝗹𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗶𝘀 🤔
Filosofen stoeien al eeuwen over het iets en het niets. Want zodra je het over niets hebt, heb je het ergens over. Opgelost, zou je denken! Niets is ook iets.
Nou, niet helemaal. Er is van alles iets niet, wat wel iets anders is. Voorbeeldje: hoeveel wezens zijn er die niet kunnen praten? Hmm… van eekhoorn tot amoebe, maar ze lijken niet veel op elkaar. En hoe ga je dan om met wezens die NOG niet kunnen praten, zoals baby’s, olifanten of dolfijnen. Schijnt een kwestie van goede voeding en tijd te zijn…
Oké, dus je hebt iets, iets-niet en iets in wording. Maar wat kunnen bedrijfskundige daar mee? Bedrijfsmatig zeggen we snel dat een idee niets is, of dat we ‘ergens’ iets mee moeten, of dat ‘het’ echt anders moet.
Scherpte in deze uitspraken ontstaat, door hier anders naar te kijken! Want alle ideeën zijn uit principe al iets. Misschien weten we alleen niet goed wat we ermee kunnen. En als we iets nieuws gaat oppakken, laten we dan iets anders los of komt het er gewoon bij? Daarnaast lijkt soms dat alles anders moet?! Dan kan het helpen om te realiseren dat het fundament van vernieuwingen vaak ligt in wat al opgebouwd is.
Filosofisch denken verruimt het perspectief bij vastzittende problemen en ingesleten geitenpaadjes. Mijn vrouw werd niet veel rustiger van ons gesprekje overigens, maar heeft het wel gehaald. We hebben er een superjuffie in het basisonderwijs bij 🥳
Geslaagd!
26 januari '25
Da’s gaaf natuurlijk. Het markeert een nieuw begin, een doorstart, een uitnodiging om met organisatiefilosofie verder te gaan. Zo gezegd, zo gedaan.
𝗠𝗮𝗿𝗰𝘂𝘀 𝗔𝘂𝗿𝗲𝗹ï𝘂𝘀
Ik luisterde een gave podcast waarin werd uitgelegd dat klassieke filosofen probeerde filosofisch te leven. En Marcus Aurelïus was een Stoïcijn die daar de nadruk op legde. Leef in overeenstemming met de natuur voor ware vervulling (Eudaimonia). Vanuit de gedachte dat filosofie er kan zijn, door het te doen. Echte doeners, die filosofen 😉
𝗢𝗵 𝗷𝗮, 𝗱𝗶𝗲 𝗲𝗶𝗻𝗱𝗼𝗽𝗱𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁...
Gaaf is dat ik achteraf ontdek dat mijn eindopdracht precies dát inhield. Door me meteen te presenteren als organisatiefilosoof leefde ik die rol. Alle tips, feedback en comments voorzag ik van filosofische feedback.
Daar stond ik dan als filosoof met een .ppt document, welke natuurlijk NIET in sync wilde met de TV. Toen kwam de tech-filosoof van het conferentiecentrum dat ff fiksen - ook een doener!
𝗘𝗻 𝗻𝘂?
Ik vroeg de groep om feedback op een flip-over te schrijven. Feitelijk presenteerde zij mij als organisatiefilosoof:
✅ Woordkunstenaar
✅ Moedig en kwetsbaar
✅ Sprankelend en zelfbewust
✅ Snelheid, humor, fileren
Nooit gedacht dat deze dyslect als ‘talig’ werd gezien 🙈. Het gaf mij de uitnodiging om de rol van filosoof verder te doorleven. En dat leven gaat voorwaarts - dus vooruit met de geit.
𝗔𝗮𝗻𝗴𝗲𝗻𝗮𝗮𝗺: 𝗟𝗮𝗿𝘀 𝗱𝗲 𝗕𝗼𝗻𝘁𝗵...
Thanks a Million ❤️
10 januari '25
Half november genoot ik van blok 3 van de leergang Organisatiefilosofie aan de Academie voor Verwondering. Onderwerp was organisatiekunst. Is organiseren een kunst? En wat kun je van de kunsten leren bij organiseren? Onder de bezielende begeleiding van Ben Kuiken en Lotte Hoogers presenteerde we onze eigen kunstwerken over organisatiefilosofie.
𝗠𝗶𝗷𝗻 𝗶𝗻𝘇𝗶𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻:
✅ Hoe we naar ‘de dingen’ kijken is een kwestie van perspectief. Iedere cursist nam een eigen standpunt in en daar zien de dingen er ook anders uit.
✅ Praktisch:
- Organisaties hebben geen problemen. Individuen in organisaties hebben problemen!
- Het analyseren van problemen via een Socratisch gesprek is flink oefenen!
✅ We construeerde een tijdlijn van moderne Europese filosofische stromingen [ca. 300 vChr. tot nu]. We ‘vergaten’ oudere stromingen en alle andere continenten van de aarde om het behapbaar te houden. Dat geeft ook perspectief 😉
✅ Filosoferen is ter discussie stellen van het vanzelfsprekende. Het scherpt de geest om dat te trainen!
Blok 3 eindige met de eindopdracht: “Presenteer jezelf als organisatiefilosoof”. Aangezien we leerde dat alles ‘een kwestie van perspectief’ is, leek het mij het beste vooral aan anderen te vragen hoe ze mij ervaren als organisatiefilosoof.
Nogmaals dank voor alle berichtjes, DM’s, comments en belletjes ❤️
Wil je samen sparren?
Vakantie
28 december '24
Een mooie tijd om te werken aan de eindopdracht “Presenteer jezelf als organisatiefilosoof.” Eerlijk? De focus lag op het gezin en familie 🙏❤️. Gelukkig hielp Ben Kuiken me via een overdenking van hemzelf op LinkedIn. Daar gaat ie:
Nietzsche [eind 19de eeuw] en Deleuze [die stierf toen ik mijn rijbewijs al had] beschreven dat het handelen van de mens met name bepaald wordt door alle invloeden van buitenaf. Slechts achteraf kunnen we verklaren waarom we deden wat we deden. Ah…
𝗛𝗲𝘁 𝗶𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝗮𝗹𝗹𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻!
Hoe zit dat in organisaties dan? De huidige buitenwereld lijkt turbulenter dan ooit. En hoe helpt filosofie om daarmee om te kunnen gaan? Oude vrienden, de Stoïcijnen (ca. 300 v.Chr.), vonden het in hun tijd ook al ‘druk’. Ze waren op zoek naar standvastigheid, stabiliteit en innerlijke rust. Actueler dan ooit, lijkt me zo.
En dan niet op een berg in Tibet of in een stilte bos, maar juist midden in die turbulentie! Zij bepleiten dat je geen controle hebt over die buitenwereld, maar wel invloed kunt uitoefenen op hoe je ermee omgaat. Train jezelf in het maken van weloverwogen keuzen. Kies voor ‘het goede’, oefen daarin beter te worden en besef dat die evenwichtige status een golfbeweging is, geen permanente situatie.
𝗦𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗼𝗼𝗺𝗽𝗷𝗲 𝗼𝗽𝘇𝗲𝘁𝘁𝗲𝗻?
Als bedrijfskundige denk ik aan strategiebepaling, bijsturen op veranderingen in de markt, zoeken naar balans tussen stabiliteit en flexibiliteit, agile werken, projectmatige werken, etc. Een cultuur van continu verbeteren!
Wil je bekijken hoe de Stoïcijnen jou organisatie verder kunnen helpen? Stuur een bericht voor een filosofisch gesprek onder het genot van een bakkie 🙏
Ik filosofeer al jaren over sommige termen uit de bedrijfskunde. Bijvoorbeeld het woord medewerkers. Ik hoor het vaak terug en dan lijkt iemand het woord werknemer te willen omzeilen. Alsof dat te hard de tweedeling aanduidt met de werkgever. Toch een beetje te hiërarchisch wellicht. Ik vraag me dan af of er ook echt ‘mede’ gewerkt wordt. Wordt er wel samen gewerkt of moet iemand uiteindelijk gewoon moet doen wat gezegd wordt.
Tegenwerker!
En helemaal grappig vind ik de omkering. Hebben we dan ook tegenwerkers in de organisatie? Oh, dat is gast op de tweede verdieping. Die is toch altijd zo tegendraads. Wat een tegenwerker is dat zeg!
Over welke termen verbaas jij je wel eens? Stuur een bericht voor een filosofisch gesprek met koffie 🙏
